Karuzela kobiecego życia

Na domino

2012-02-24T19:45:00.002+01:00

Wystarcza wiklinowy fotel, czyjaś porzucona wełniana czapka, pozycja na domino... albo kilka pięter zwiniętych w rulony skarpet, plastikowa skrzynia, trochę gorąca od kaloryfera, ciepło drugiego ciała, i jak cudnie może minąć psi dzień. Cieszę się, że spędzę z nimi weekend.

Niezwykły świat Morrisa Lessmore

2012-02-22T16:37:00.004+01:00

Gdyby tak książki mogły latać... otworzyłabym okno, usiadła na krawędzi jednej z nich i machnęła ręką na ludzkie zdziwienie. Kto nie kocha, nie uwierzy. Siła pasji uskrzydla. Zawsze z przyjemnością patrzę na ludzi z pasją, nie ważne czy ktoś kocha się w znaczkach, szczytach górskich, nutach, kwiatach, mundurach żołnierskich, posiłkach, rafach koralowych, słowach czy nawet w "pierd... zeschizowanej samobójczyni" (epitet tyczy się Virginii Woolf i mojego nią zainteresowania co wytknęła mi pewna zdawało mi się bliska osoba). Niektórych ludzi jednak bolą czyjeś drobne miłości, inności, fascynacje, w złości więc burzą w pierwszej kolejności powody owego stanu. Tylko ktoś kto pasji nie posiada, nie rozumie jak wielkie ma ona znaczenie.

Film "Fantastyczne latające książki Pana Morrisa Lessmore" ukazuje miłość do literatury, w uroczej scenerii latających książek, ale równie dobrze mogłyby tam latać znaczki, na których ożywałyby ludzkie twarze, czy kwiatki z korzonkami splecionymi w warkocze. Każdy może w wyobraźni zmodyfikować go pod kątem własnych dążeń do szczęścia. Ukazuje jak mimo tragedii (tu akurat nawiązanie do wydarzeń w Nowym Orleanie i huraganu Katrina) pasja potrafi ocalić. Daje nadzieje, spełnienie i skutecznie motywuje by potem stąpać ponad ziemią. Bohater ten opowiastki, pan Morris, to postać wzorowana na Busterze Keaton’ie, bardzo znanym komiku z okresu kina niemego. Z jakiego powodu akurat on? Nie wiem, być może powodem była miłości do niego twórców owego filmu. Reżyser Brandon Oldenburg cenił zapewne Bustera Keatona, a rysownik William Joyce z wiadomych powodów zrobił wszystko, by miłość do książek była jak najbardziej wiarygodna. Krótki to film, ale bardzo wartościowy w swym przekazie. Słusznie znalazł się w piątce najlepszych animowanych filmów minionego roku i otrzymał nominacje do Oskara.

Bo taki był dziś zamysł

2012-02-17T12:08:00.003+01:00

Śniegu wokół domu po kolana i nadal nie przestaje sypać. Biel pochłania coraz większą część krajobrazu. Piękno przeplatane jest utrudnieniami, twarze się marszczą ze złości, zanikają uśmiechy, bo taaaka zima nie oszczędza ludzkich stóp, rąk, serc, i portfeli też. By nie popaść w stan hibernacji, ogólnie panujące nerwowe zgrzytanie zębami i wszechobecną niechęć do wszystkiego, trzeba sobie myśli i duszę ogrzewać. Muzyką. Słowem. Smakiem. Gestem. Kwitnącym storczykiem. Poezją też, która zwykle człowieczą duszę w osłabienie wtrąca, ale czasem też do czynu popycha... ja mnie tym razem. Kreatywnie od rana, bo taki był dziś zamysł mojego Anioła...

(...) Bo we mnie jak w miodnej lipie

drzemie zamysł anioła

który tylko w rękach rzeźbiarza

rozwinie skrzydła

- fragment wiersza "Silva Rerum", Renata Putzlacher ( tomik "Angelus", 2006 )

Miłego dnia. Mimo utrudnień różnorakich. Jasności, której można się uczepić, by przetrwać do wiosny.

Zmarła Wisława Szymborska

2012-02-01T21:26:00.016+01:00

Źródło: Fotorzepa fot. Piotr Guzik

Kilka minut temu dotarła do mnie ta wiadomość. Smutno bardzo. Grudzień zabrał tylu wspaniałych ludzi. Pierwszy dzień lutego odebrał nam wybitną poetkę Wisławę Szymborską, autorytet, cudowną osobowość, wartościowego Człowieka, dumę polskiej poezji. Wisława Szymborska nie lubiła rozgłosu na swój temat, nigdzie nie doczytałam, by ostatnio ciężko chorowała, choć jej wiek mógł na to wskazywać.

W lipcu obchodziłaby swoje 89 urodziny. Odeszła we śnie, w swoim domu... nie wiem czy pójdę dziś spać. Wiek piękny, ale chciałoby się, by tacy ludzie żyli wiecznie.

Pracowała nad tomikiem, który miał przyjąć tytuł "Wystarczy", nie wiem nawet czy został ukończony.

"Chwilami życie bywa znośne" - właśnie oglądam powtórkę na TVN24...

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
najtępszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć.
Miniesz - a więc to jest piękne.

Uśmiechnięci, współobjęci
spróbujemy szukać zgody,
choć różnimy się od siebie
jak dwie krople czystej wody.

(tomik "Wołania do Yeti", 1957r.)

Z dialogów rodzinnych odc. 20 - rozmowy (nie) kontrolowane

2012-01-30T23:51:00.004+01:00

W tym miesiącu na torcie Loli zgasło za jednym podmuchem pięć świeczek. Włosy osiągnęły wymarzoną długość, czego zatem pragnęła tym razem? Zastanowiła się chwilę, w tym wieku niezbyt łatwo podejmuje się decyzje. Iskrzące ciekawością pary oczu dziadków wpatrywały się w tę skupioną twarzyczkę doszukując się podobieństwa, ulotności czasu, znaków tak urodzinowo natarczywych. Przecież ledwo co się urodziła... ilość świeczek mieni się w tym radosnym uniesieniu wokół jej blond włosów, ale płomienie wypalają na następne parę dni prawdę o uciekającym ich życiu. A dla Loli wszystko wokół nabiera ważności, lalka przestaje być lalką, a staje się dzieckiem. Prace plastyczne odkładane są na pamiątkę wnukom moim, a jej dzieciom. Istotna w życiu staje się nauka, pytania daleko wybiegają poza klasyczne dlaczego, co zostawia ją nieraz w tym jakże jeszcze czystym, dziecięcym zamyśleniu. Brakuje mi podcierania nosa, tej niemowlęcej nad nią opieki, ale mam coś, co spokojem pachnie o każdej porze dnia, i nocy, i tygodni całych. Nawet rozbrykanie już jest zupełnie inne. Akceptacja tego na co się napotykamy w życiu bardziej świadoma, choć nadal w głębi tyle niezrozumiałych myśli, tyle sprzeczności, ze spokojem przyjętych, ale wieczorem w łóżku ponownie rozłupywanych z tych fragmentów niejasnych. Dziecko w każdym wieku ma w sobie tyle piękna, że zachwycać się mogę bez przerw w tym umyśle jego, uśmiechu szczerym, drobnych radościach, odkryciach i słowach...

- Mamuś, a pójdziemy razem do kina na babski film? - zapytała moja już pięcioletnia córka.

- Jeśli masz ochotę to z wielką przyjemnością... ale jaki to jest babski film? - z ciekawością ciągnęłam rozmowę.

- No babski... no taki, to Ty nie wiesz? - zdziwiona podwyższyła ton głosu na bardziej piskliwy.

- Nie do końca wiem co masz na myśli...

- No babski film to jest taki, na który idę tylko TY i JA! Nawet pozwolę ci wybrać. Chcesz?

- Oczywiście, że chcę kochanie - odparłam patrząc jaka spontaniczna radość ją ogarnia.

Zatem ferie uważam za rozpoczęte, i jeden punkt planu już mamy :)

U nas nocą minus dwadzieścia. Czują to moje stopy, dłonie, i czubek nosa też. Jestem pewna, że w łóżku nie ma dla mnie miejsca... psów nie ma dole, więc nie ma go na pewno. Kubek kakao na dobranoc, i jedna śliwka nałęczowska w czekoladzie, gorąca kąpiel i słów kilka "Opętania" A.S Byatt. Kolejny raz błąd popełniłam i oglądnęłam film przed książką.

130. rocznica urodzin Virginii Woolf

2012-01-25T01:38:00.008+01:00

Nadal, niezmiennie od kilku lat, poszerzam swoją wiedzę o twórczości i życiu Virginii Woolf. Dziś, przeglądając jej Dzienniki, zauważyłam jak wiele mi umknęło, i dopiero po tych wszystkich przeczytanych książkach (jej autorstwa, i o niej) Dzienniki będą odpowiednią lekturą. Dla mnie ponowną podróżą, bogatszą o wychwycenie nawet pojedynczych słów, których mi brakuje, by upiąć końce kilku niejasnych nadal kwestii. Virginia Woolf miała tak bogate, pełne zawiłych psychologicznych perturbacji życie, że nie sposób w kilku zdaniach jej przedstawić. Dla jednych pozostanie obłąkaną, ponurą, niepewną siebie i świata wycofaną kobietą; dla innych jej posępny wizerunek uchwycony na fotografiach, czy pojedyncze zdania umieszczone na okładkach książek, nie będą wcale podstawą ku jej krytycznej ocenie. Virginię Woolf trzeba poznać dogłębnie od pierwszych lat życia, zajrzeć do ciemnych pokoi jej wiktoriańskiego domu z dzieciństwa, zrozumieć, zaakceptować, docenić siłę jaką musiała posiadać, by przejść przez cztery trudne dla niej śmierci w stosunkowo krótkich odstępach czasu i mimo załamań podnieść się i zostać jedną z czołowych postaci literatury modernistycznej XX wieku (matka Julia zmarła w 1895 roku, przyrodnia siostra Stella - 1897, ojciec Leslie - 1904, brat Thoby - 1906).
Dla mnie Virginia Woolf jest kobietą niezwykle intrygującą, inteligentną, sumienną i wbrew opiniom silną. Skutecznie dążyła swą pracowitością do wydań kolejnych książek, a jednocześnie robiła to z charakterystyczną sobie intensywnością przeżywania i umiejętnością zauważania tego, co większości ludziom z codzienności się wymyka i nie ma znaczącego przekładu na odczuwanie życia. Potrafiła godzinami spacerować w samotności, przez Londyn, pośród wzgórz South Downs, i zachwycać się smakami, zapachami, życiem. Wydaje się, że nigdzie się nie śpieszyła, że garb przeżyć jaki przez całe życie musiała dźwigać, skutecznie ją spowalniał. Jedynie pisanie płynęło wartkim nurtem, od pewnego momentu czas odliczała od zaczęcia, do skończenia kolejnej książki... między pisaniem podróżowała, pielęgnowała przyjaźnie, pisała mnóstwo listów, czasem piekła chleb, sprzątała by uspokoić zasupłane myśli, a wieczorami namiętnie oddawała się lekturze. Cenię sobie w równym stopniu zarówno jej powieści, jak i dzieła krytyczno-literackie, eseje i listy. To wielkie bogactwo, że z tak różnych stron można ją poznawać. Patrząc na fakt, iż nie miała żadnego wykształcenia, całe życie liczyła na palcach i zmagała się ze stanami depresyjnymi, zasługuje na pamięć i ciągłe jej odkrywanie. Wielka moja radość, że jeszcze sporo odkryć przede mną.
Dziś, w dniu w którym obchodziłaby 130 urodziny, spędzę wieczór przy ponownej lekturze Dzienników, i popatrzę w duże, trwające w skupieniu oczy, które obserwować mogę na jej pięknym portrecie w sypialni (dzięki mężowi, który chyba już zaakceptował Virginię w moim życiu :)

Happy birthday Dear V.!

25 stycznia 1915

Moje urodziny - niech no wyliczę wszystko, co dziś dostałam. L. przysiągł, że nic mi nie ofiaruje, a ja, jako dobra żona, uwierzyłam mu bez zastrzeżeń. Tymczasem podkradł się do mojego łóżka z niewielką paczuszką, w której była prześliczna zielona portmonetka. I przyniósł mi śniadanie i gazetę z wiadomością o zwycięstwie na morzu (zatopiliśmy niemiecki okręt wojenny), i prostokątna paczkę owiniętą w szary papier, w której znajdował się "Opat" - śliczne pierwsze wydanie. Miałam więc bardzo wesoły i przyjemny poranek - który jednakże nie dorównał przyjemnościom popołudnia. Zabrano mnie do miasta, zupełnie za darmo, i zafundowano mi najpierw kinematograf, a następnie podwieczorek w herbaciarni u Buszarda. Chyba od dziesięciu lat nikt nie świętował moich urodzin. A to naprawdę był urodzinowy dzień - ładny, mroźny, wszystko świeże i wesołe, tak jak powinno być, a nigdy nie bywa (...)

25 stycznia 1918

Moje urodziny. L. wsunął mi dziś w rękę prześliczny nożyk z kościaną rączką. Nelly wydziergała parę czerwonych skarpetek zapinanych przy kostce - idealnie odpowiadających mojemu porannemu samopoczuciu. Przyjechała Barbara; razem rozsypałyśmy cztery strony, a L. wydrukował cztery kolejne u drukarza - w sumie niezła dniówka. W tym tempie będziemy gotowi z opowiadaniem Katherine w cztery tygodnie.

26 stycznia 1920

Dzień po moich urodzinach; mam już zatem trzydzieści osiem lat. Cóż, nie ulega wątpliwości, że jestem teraz dużo szczęśliwsza, niż kiedy miałam lat dwadzieścia osiem; i szczęśliwsza dzisiaj niż wczoraj, jako że dziś po południu wpadłam na pomysł nowej formy dla nowej powieści. Przypuśćmy, że jedna rzecz powinna wynikać z drugiej - a równocześnie zachować formę i tempo i zawierać wszystko, wszystko? Wyobrażam sobie bowiem, że tym razem podejście będzie kompletnie inne: żadnych rusztowań, nawet cegły właściwie niewidoczne, wszystko zmierzchające, tylko serce, emocja, humor, wszystko to jasne, jak płomień we mgle. Temat jest na razie zagadką. Tak czy inaczej, jest oczywiste, że droga prowadzi jakoś w tym kierunku; będę się jeszcze potykać i eksperymentować, ale dzisiejsze popołudnie przyniosło promień światła.
Wczoraj - w swoje urodziny, gdy na dodatek dzień był jasny i czysty, a na drzewach błyskały raz po raz zielone i żółte refleksy - wybrałam się do South Kensington posłuchać Mozarta i Beethovena.

25 stycznia 1921

No więc odczekałam dwadzieścia pięć dni z rozpoczęciem nowego roku; a ten dwudziesty piąty dzień nie jest, niestety, dniem moich dwudziestych piątych, ale trzydziestych dziewiątych urodzin; wypiłam herbatę i obliczyłam koszty wydania Czechowa; a teraz L. zgina kartki swojej książki, a Ralph już poszedł. W pracy nad "Jakubem" mam kryzys: chcę skończyć całość w dwadzieścia tysięcy słów, napisanych bez przerw, w stanie rozgorączkowania. I muszę się zebrać w sobie, żeby tego dokonać. Lytton zapytał mnie, czy może mi zadedykować "Wiktorię", co jest dla mnie bardzo miłe, a z próżności zastrzegłam sobie, żeby dał pełne imię i nazwisko.

26 stycznia 1930

Mam czterdzieści osiem lat. Byliśmy w Rodmell - kolejny mokry, wietrzny dzień. Ale w moje urodziny poszliśmy na spacer między wzgórza - jak między złożone szare ptasie skrzydła; zobaczyliśmy lisa, bardzo długiego, z wyciągniętą kitą, potem drugiego, który szczekał, bo słońce mocno przygrzewało; lekko przeskoczył przez ogrodzenie i zniknął w janowcach - to bardzo rzadki widok. Ile jest lisów w Anglii?
Zapomniałam napisać, że kiedy robiliśmy nasze półroczne rachunki, okazało się, że zarobiłam w zeszłym roku około trzech tysięcy dwudziestu funtów - a więc tyle, ile wynosi pensja urzędnika państwowego. Jaka to niespodzianka dla mnie, która przez tyle lat zadowalałam się dwustoma funtami.

26 stycznia 1941

Bitwa z depresją, dziś rozgromioną (mam nadzieję) dzięki porządkom w kuchni; i jak myślę, dzięki dwudniowemu bodaj wyłomowi w "Pointz Hall", na pisanie pamiętników. Nie dam się, przysięgam, wciągnąć w koryto tej rozpaczy. Samotność jest ogromna. Życie w Rodmell to kompletna pustynia. Dom jest wilgotny. Zabałaganiony. Ale nie ma alternatywy. Mnie potrzeba dawnego zrywu. "Twoje prawdziwe życie, tak jak i moje, jest wśród idei", powiedział mi kiedyś Desmond. Ale trzeba pamiętać, że idei nie da się zatankować. Zaczynam nie lubić introspekcji. Wybieramy się na dwa dni do Cambridge. Wojna chwilowo się uspokoiła. Sześć nocy bez nalotów. Garvin twierdzi jednak ( w "Observerze"), że największe starcia mają dopiero nastąpić - powiedzmy za trzy tygodnie - więc wszyscy mężczyźni, kobiety, psy, koty, a nawet chrząszcze, muszą zewrzeć szeregi, wzmocnić wiarę i tak dalej. Tak, myślałam o tym, żyjemy bez przyszłości. To właśnie jest takie dziwne, z nosami przyklejonymi do zamkniętych drzwi.

28 marca tego roku, Virginia odebrała sobie życie wchodząc do rzeki Ouse z kieszeniami wypełnionymi kamieniami, niedaleko jej domu w Rodmell. Miała 59 lat. Zostawiła dwa listy pożegnalne, jeden dla ukochanej siostry Vanessy, a drugi dla męża Leonarda, z którym w związku małżeńskim wiodła szczęśliwe życie.

Domy Virginii Woolf

"Pamiętnik Blumki" Iwona Chmielewska

2012-01-13T12:16:00.000+01:00

Pisałam już o tej książce po spotkaniu z panią Iwoną Chmielewską. Wówczas była dopiero w przygotowaniach do druku. Teraz trzymam ją w rękach, zachwycam się jej treścią i formatem (25cm x 32cm). Niezwykle się cieszę z jej posiadania. Na przeczytanie z dziećmi musi nadejść odpowiednia pora... sama jestem już po lekturze.

Warszawa - ul. Krochmalna 92 - Dom Sierot. Niegdyś żyła tu Blumka, doktor Korczak, pani Stefa i dwieście dzieci, a wśród nich: Zygmuś, który podarował życie srebrnej rybie; Reginka, której opowieści potrafiły oświetlić najmroczniejszą noc; Pola, która wyhodowała w swoim uchu groszek; Chaimek, którego mrówki zaprowadziły pod sąd; Kocyk, który tak pięknie pomagał, nosząc węgiel w emaliowanym nocniku, i myszka, dla której okruszki spadały prosto z nieba. Blumka wszystko to zapisywała w swoim pamietniku, a gdy brakło jej słów, dopełniała rysunkiem. Do dnia, gdy wybuchła wojna... - czytamy na okładce książki wydanej przez Wydawnictwo Media Rodzina.

"Pamiętnik Blumki" Iwona Chmielewska zaczęła tworzyć w styczniu zeszłego roku. Jak poinformowała nas na spotkaniu, przeczytała wszystkie książki o Korczaku, a także jego książki i pisma pedagogiczne. Pojechała również do Treblinki. Z wiadomych powodów, by stanąć bliżej tej historii, którą opisać i zobrazować zaplanowała. Akcja książki dzieje się w sierocińcu, tym historycznym przez Korczaka założonym. Tytułowa Blumka to dziewięcioletnia dziewczynka, która za pośrednictwem zapisków w pamiętniku przedstawia czytelnikowi dwanaścioro dzieci przebywających z nią w domu doktora Korczaka. Sama jednak nie wie czemu tylko dwanaścioro skoro było ich tam dwieście. Za pośrednictwem tych dzieci poznajemy ich codzienność, zwyczaje panujące w domu - dzień dobrych uczynków, dzień pierwszego śniegu. To fikcyjna opowieść jak przyznała pani Iwona, nigdzie nie doszukała się by któreś dziecko pisało taki pamiętnik, i co więcej czy jakiś przetrwał, ale przecież pisać mogło. Prawdziwy jest stosunek Janusza Korczaka do dzieci, jego metody wychowawcze, szacunek i stawianie dziecka na równi z dorosłym. Autentyczny jest też fragment, w którym Staś za plusy zebrane za dobre zachowanie, poleciał z panem doktorem samolotem nad Warszawą.

Sporo w tej książce szczegółów, łamigłówek, wyjść poza obraz, i ponownego spotkania się na następnej stronie. Obraz często mentalnie nie pasuje to tekstu, co jest zamysłem autorki, jak i samej specyfiki picture booków. Obrazy mają z założenia stanowić kolejne obrazy - po tekście. Zachęca to do interpretacji, których warto doszukiwać się niezależnie od zamysłu autorki. Gwiazdy śniegu są jak gwiazdy Dawida, pszczoła jest symbolem pracowitości, ale zarazem też śmierci; schody z książek - wiadomo jest dokąd zaprowadzą dzieci; ryby upchnięte w puszkach , sen o wolności. A Blumka to kwiatuszek. Sama podlewa niezapominajki... "bo pamiętnik jest po to, żeby nie zapomnieć".

W związku z tym, że rok 2012 jest Rokiem Janusza Korczaka ( 70. rocznica śmierci w obozie zagłady w Treblince i 100. rocznica założenia przez niego Domu Sierot przy ulicy Krochmalnej w Warszawie - obecnie Jaktorowskiej) polecam również doskonałą i poruszającą książkę "Korczak. Próba biografii" Joanny Olczak-Ronikier.

Mój dzień w książkach

2012-01-04T20:15:00.003+01:00

Nowy Rok, czas posumowań, refleksji i planów, u mnie nie tylko tych osobistych, ale i czytelniczych. Z wielką przyjemnością i zaangażowaniem właśnie tej czytelniczej stronie mojego życia się przyglądam obecnie, bo wprowadza mnie ona z nadzieją ponownie w stan, który mi umknął. Wiem już, po minionej końcówce roku, że kiedy nie czytam i nie mam kontroli nad tym magicznym pejzażem literackim, nie ma we mnie siły. Dlatego w tym roku obiecałam sobie nie brać na siebie kilku prac naraz, które przychodziło mi wykonywać niejednokrotnie nocami, bo satysfakcję zaczęło zabijać potworne zmęczenie. Długo czasem trwa nim człowiek nauczy się selekcjonować czynności, które nie tylko z pozoru przynoszą korzyści. Zabrakło mi końcem roku tej umiejętności i teraz z przyjemnością wprowadzam ją w życie wraz z nowym rokiem. Czego i Wam życzę. Spełniajcie się w tym, co wypływa z głębi duszy, i przede wszystkim dajcie sobie szansę przekonać się o tym, że pielęgnowanie pasji naprawdę uszczęśliwia i daje wewnętrzny spokój. Moją pasją jest literatura i nie chcę, tak jak stało się to w ostatnie miesiące minionego roku, by moje czytanie było nieuważne. By wślizgiwało się pomiędzy czynności dnia codziennego i traciło na swej wartości. Chcę ponownie robić to z wielką miłością i zaangażowaniem. Nie potrafię czytać, tylko po to by czytać, o czym przekonałam się niejednokrotnie, ale są sytuacje, kiedy tak się właśnie dzieje. Patrząc na tytuły przeczytanych w zeszłym roku książek (zestawienie na panelu powyżej) czuję niedosyt, zamykam oczy i umykają mi nad głową olbrzymie fragmenty słów niedoczytanych. Skąd się to wzięło? Wiem. I postaram się nie popełniać już tego błędu, co jest chyba bardzo ważnym podsumowaniem na koniec roku. Umieć wyciągnąć wnioski z tego co minęło, by ze świadomością brać na siebie kolejne dni nowego. Na różnych płaszczyznach życia.

W ramach podsumować czytelniczych, by nie było tak szablonowo jak co roku, zachęcona zabawą zainicjowaną przez Lirael postanowiłam spróbować wpleść kilka tytułów przeczytanych w 2011 roku książek w przygotowany tekst, z czego tworzy się ciekawa historia :)

Mój dzień w książkach

Zaczęłam dzień (z) _____.
W drodze do pracy zobaczyłam _____
i przeszłam obok _____,
żeby uniknąć _____ ,
ale oczywiście zatrzymałam się przy _____.
W biurze szef powiedział: _____.
i zlecił mi zbadanie _____.
W czasie obiadu z _____
zauważyłam _____
pod _____ .
Potem wróciłam do swojego biurka _____.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam _____
ponieważ mam _____.
Przygotowując się do snu, wzięłam _____
i uczyłam się _____,
zanim powiedziałam dobranoc _____ .

Zaczęłam dzień Zbyt głośną samotnością.
W drodze do pracy zobaczyłam Ptaka Nocy
i przeszłam obok Przeźroczystych przedmiotów,
żeby uniknąć Zapachów miast ,
ale oczywiście zatrzymałam się przy Malinach.
W biurze szef powiedział: Życie jest gdzie indziej
i zlecił mi zbadanie Nieśmiertelności.
W czasie obiadu z Marilyn Monroe
zauważyłam Cień pisarza
pod Książką.
Potem wróciłam do swojego biurka Z otchłani.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam Lekcje anatomii
ponieważ mam Romans prowincjonalny.
Przygotowując się do snu, wzięłam Listy na wyczerpanym papierze
i uczyłam się Krótkiej historii literatury przenośnej
zanim powiedziałam dobranoc Nocy i Dniu.

W opowieści udział wzięli:

"Zbyt głośna samotność" - Bohumil Hrabal, "Ptak nocy" - Susan Hill, "Przeźroczyste przedmioty" - Vladimir Nabokov, "Zapachy miast" - Dawid Rosenbaum, "Malina" - Ingeborg Bachmann, "Życie jest gdzie indziej" - Milan Kundera, "Nieśmiertelność" - Milan Kundera, "Marilyn Monroe. Fragmenty" - Marilyn Monroe, "Cień pisarza" - Philip Roth, "Książka" - Mikołaj Łoziński, "Z otchłani" - Zofia Kossak, "Lekcje anatomii" - Philip Roth, "Romans prowincjonalny" - Kornel Filipowicz, "Listy na wyczerpanym papierze" - A.Osiecka, J.Przybora, "Krótka historia literatury przenośnej" - Enrique Vila-Matas, "Noc i dzień" - Virginia Woolf

Zachęcam do zabawy :)
I życzę pięknego roku, dobrych wyborów, prostych dróg i właściwych postanowień.

Magicznych Świąt...

2011-12-23T11:54:00.003+01:00

Ostatnio zamilkłam, ale grono Czytelników czeka nadal na mój powrót za co bardzo dziękuję. Wasze słowa wsparcia i motywacji pomagają... i jestem bliska powrotu :)

Tymczasem chciałam Wam życzyć pięknych, magicznych chwil na najbliższe dni, niech dusze ochłoną ze zmęczenia, niech wstąpi w nie duch spokoju i radości.

Całej gamy wzruszeń i niespodzianek.

Czasu na refleksję, wyciszenie i przytulenie.

Przyjemności dla podniebienia i otwartości serca.

Wesołych Świąt moi Drodzy Czytelnicy :)

p.s Lola misternie przyozdobiła ciasteczkowe anioły w sukienki, rybki w łuski, bałwanki w guziki, a choinki w ozdoby... Charlie ćwiczy codziennie kolędy na pianinie. Cudnie jest mieć takich pomocników, którym nastrój świąteczny się udziela.

Od nich dla Was też piękne życzenia.

Pojawiam się i znów znikam...

2011-11-22T00:57:00.005+01:00

...

wypadłam z karuzeli
i tak od niedzieli
do niedzieli
próbuję
zapytać pana od
czerwonych guzików
czy jak przyjdę
za tydzień to jeszcze
tu będzie

ogłuchłam od myśli
oślepłam na innych
wszystko mija
mnie szeptem
a ja stoję proszę pana
na zakręcie
i tęsknię
...
za karuzelą też

p.s dziękuję za słowa pełne obaw kierowane do mnie różnymi drogami, zapracowana jestem i usuwam się w cień, kiedy tylko mogę, by ciszy zaczerpnąć, rozpoznać siebie w sobie tej zabieganej, zmęczonej, obolałej... kręgosłup mi padł. Złożył się jak domino w najmniej oczekiwanym momencie, choć znając go mogłam się tego spodziewać. Ból to największy dla mnie wróg, odbiera mi uśmiech. Jednak z sił opaść nie mogę na dobre. Nie chcę. Nawet w mailach znajduję marzenia.

p.s pamiętacie jak cieszyłam się ze szczeniaków? straciłam trzy psie istnienia w moich dłoniach... od tej chwili ból mnie dopadł. Czyżbym odchorowywała smutek? Całkiem możliwe. Z drobnych cząstek się składam i nie wiem którą winić, więc przetrzymam to dzielnie i wrócę jak już za zakrętem jasność zobaczę. Tymczasem walczę by nie wcisnąć delete. Bo nie mam obecnie nic do powiedzenia. Pożegnam się z nadzieją, że wrócę.

Sylvia Plath

2011-10-27T23:57:00.014+02:00

...

Taki czas, że ciągle pojedynczych słów pragnę, z poezją zasypiam, ona zatrzymuje moje myśli, dla których późna ciemna noc żadnym hamulcem nie jest.

Sylvia Plath. Gdyby żyła, obchodziłaby dziś 79 urodziny... czy nadal byłaby nieszczęśliwa? Trudno w jej wierszach doszukać się jasności. Trudno zmian oczekiwać w tak jednoznacznie ukierunkowanym już umyśle. To musiało się tak skończyć. Śmierć zawsze była towarzyszką jej życia, elementem codzienności, czarną krainą pełną zagmatwanych iluzji, z której nie sposób się wyplątać. Zraniona kilkakrotnie. Zdradzona. Napiętnowana wspomnieniami o ojcu. Pełna smutku wątła postać stąpająca po krawędzi życia. Momentami przeraża mnie w swej poezji, wprowadza za kulisy niezrozumiałego dla mnie czasem zbyt ciemnego życia i odstrasza nienawiścią, która ukryta jest za tak dużą ilością słów. Ale lubię tę jej samotność i zagmatwanie.

"Sylvia Plath urodziła się w Bostonie ( 27 października 1932r.) Jej ojciec Otto Plath, z pochodzenia Niemiec, był profesorem biologii na miejscowym uniwersytecie. Matka, Aurelia Schober, także zatrudniona na bostońskiej uczelni, pochodziła z rodziny austriackiej o żydowskich korzeniach. Sylvia Plath studiowała z Smith College, niemal równocześnie z przebywającą wówczas w Ameryce Haliną Poświatowską, a potem w Cambridge. W 1956r. poślubiła obiecującego poetę angielskiego Teda Hughesa. Rodzina ostatecznie osiadła w Anglii, w uroczym Court Green w Devonshire. Sylvia urodziła dwoje udanych dzieci: Friedę Rebeccę i Nicholasa. W roku 1962 małżonkowie rozstali się. Po odejściu Teda Sylvia przeniosła się wraz z dziećmi do Londynu. Wynajęła drugie i trzecie piętro w domu przy Fitzroy Road, tym samym, w którym mieszkał kiedyś Wiliam Butler Yeats. Tutaj w lutym 1963 roku popełniła samobójstwo" - Posłowie "Poezje Wybrane" - Grażyna Borkowska.

Mieszkanie przy ulicy 23 Fitzroy Road - źródło Wikipedia

Jestem pionowa

Lecz chciałabym raczej być pozioma
Nie jestem drzewem zakorzenionym w ziemi,
Ssącym mineralne wody i macierzyńską miłość,
Abym każdego marca mogła rozbłysnąć liściem,
Nie jestem też tak piękna jak klomb ogrodowy,
By wzbudzać okrzyk zachwytu okazałą barwą
Bez świadomości, że wkrótce utracę swe płatki.
W porównaniu ze mną drzewo jest nieśmiertelne,
A główka kwiatu po prostu zadziwiająca.
A ja pożądam długowieczności drzewa i śmiałości kwiatu.

Dzisiejszej nocy, w bladym świetle gwiazd,
Drzewa i kwiaty rozsiewają świeże zapachy,
Przechadzam się między nimi, lecz mnie nie dostrzegają.
Myślę nieraz, że kiedy śpię,
To jestem do nich podobna,
Myśli gmatwają się.
To położenie jest dla mnie bardziej naturalne,
Gdyż mogę swobodnie rozmawiać z niebem,
A stanę się użyteczna, gdy położę się już na zawsze:
Wtedy drzewa będą mogły mnie dotknąć, a kwiaty znajdą dla mnie czas.

/Sylvia Plath, "Przeprawa przez wodę" - tłum. Teresa Truszkowska/

Plath

Mam na imię Sylvia mam na imię
Victoria ale co za różnica jak mi na imię
byłam żoną poety Teraz
jestem martwą królową pszczół
Zapewne znajdzie się ktoś kto to opisze:
moje dzieci Nicky i Frieda Moje biedne
dzieci śpią przy otwartym oknie
słodkie aniołki porzucone przez rodziców
moja głowa w piekarniku
małej trumnie wypełnionej gazem
Taka brzydka nieelegancka śmierć Tylko
niemiecki Bóg mego ojca mógłby to zrozumieć

Wszystko w blaszanym pudełku
zagazowane: gniew zazdrość upokorzenie
jaka ulga wreszcie nie kochać
jaka ulga nie czuć się zdradzoną
nie rozchylać nóg żeby go zatrzymać
być czystą lilią
nie patrzeć przez okno

jaka ulga uciec od szaleństwa w jeszcze
większą samotność która nie boli

/Grzegorz Kozera/

Nowy dzień...

2011-10-25T08:25:00.002+02:00

.

Jesiennie

Szumiał las, śpiewał las, gubił złote liście, świeciło się jasne słonko chłodno a złociście...
Rano mgła w pole szła, wiatr ją rwał i strzępił...
Opadały ciężkie grona kalin i jarzębin...
Każdy zmierzch moczył deszcz, płakał, drżał na szybkach...
I tak ładnie mówił tatuś: Jesień gra na skrzypkach...

Józef Czechowicz

Jesienne niebo

Jesienne niebo słodkie, pełne łaski
spowite w szal kaukaski,
przez drzew bezlistnych rozszczepione pędzle
przeciąga różową frędzlę.
I ku nadziei mej podchodzi z bliska,
słodyczą mnie uściskaj
i na tęsknocie mej opiera dłonie
- pachną ostatnie lewkonie.
Jesienne niebo słodkie, pełne łaski,
zwija swój szal kaukaski
a odrzuciwszy go, staje bez ruchu
z cekinem złotym w uchu.

Maria Jasnorzewska Pawlikowska

Jesień

Drzewa na wieczną jesień schodzą w szare parki
przez pastelowe chwile przegniłej pogody;
w zamglonych nocach dni kucające o zmrok;
czai się pustą twarzą niebo bez obłoków.

Rano... znowu się budzę w przekroplonej ciszy,
sen odrasta w powiekach napęczniałych męką,
Szarość tańczy po szybach pajączkami pyłu,
pokój się wpół unosi na ugiętych rękach
i sennie mi spogląda w rozproszone oczy...

Rano... w szum odbiegają myśli już odległe
i ty odpływasz w zachód mgieł odeszłym...
ulice wchodzą oknem, blade bezobliczem,
szorstką powierzchnią bruków w szyby mgłami spierzchłe.
Dzień się prześliźnie długim, lepkim ślizgiem
aż spłynie wieczór gęsty z szarych tapet
i westchnie jesień odległych pociągów wysapem,
Szarość pokoi podpali się zgniłą purpurą chryzantem.
W nocy pies we mgle szczeka,
rozpruwa szwy ciszy
i czkawka echa kaszle z przegniłych płuc podwórz.
Nie chodź po zwiędłym zmroku, lepiej okno otwórz:
przestrzeń powiewa w usta gorzką, wonną jesień.

Krzysztof Kamil Baczyński

"Boska" o 20.30 w TVP 1

2011-10-24T18:06:00.006+02:00

Polecam! Doczekać się nie mogę.

Byłam na tej sztuce w Teatrze Adama Mickiewicza w Cieszynie w marcu 2009r. i wspomnę tylko to o czym już pisałam:

Spektakl opowiada o niezwykłym fenomenie jakim była najgorsza śpiewaczka operowa świata, niejaka Madame Florence Foster Jenkins (1868-1944). Egzaltowana diva pozbawiona głosu i słuchu. Kobieta Boska... boska na swój sposób. Florence od dziecka marzyła o karierze śpiewaczki. Ojciec zapewnił jej zatem lekcje śpiewu, ale szybko zauważył , że córka nie dysponuje nawet odrobiną talentu i postanowił czym prędzej wydać ją za lekarza, żeby zapewnić jej stabilność finansową. W wieku 17 lat wyszła za mąż. Lekarz jednak prawdopodobnie nie zniósł śpiewu Florence i ich małżeństwo nie przetrwało.
Później Florence nie miała już męża, jednak do ostatnich chwil życia partnerował jej, nie pozwalając jej krzywdzić, przyjaciel Clair (w tej roli Wiktor Zborowski).
W "Boskiej" obserwujemy ostatnie lata życia Florence - od nawiązania współpracy ze swoim dwudziestym już akompaniatorem Cosme, zakompleksionym gejem (w tę rolę wcielił się bosssski Maciej :), aż do koncertu w nowojorskiej Carnegie Hall.
Pani Janda pokazała Florence jako ekscentryczną, lekko przygarbioną kobietę, poruszającą się niepewnie i bardzo chaotycznie. Jakby sama nie była pewna kolejnego kroku, czy zrobić go w prawo, czy w lewo... czy zjeść ciastko, wypić cherry, czy gorącą herbatę ... Okazywała swoją nerwowość i roztrzepanie... była czasami zagubiona we własnym pokoju, przesiadywała się z fotela na kanapę, z kanapy na fotel.
Ale bardzo często się uśmiechała, bo w tym swoim świecie była szczęśliwa. I była pewna jednego, dla niej najważniejszego... własnego talentu.
Według niej wszystko było możliwe, wystarczyło tylko mieć marzenia i wierzyć w siebie.

Kariera Florence nabrała rozgłosu tak naprawdę dopiero jak zmarł jej ojciec (miała wówczas 41 lat), bowiem przejęła w spadku ogromną fortunę i była od tego momentu w stanie sama sponsorować sobie swoje koncerty. I wbrew przeświadczeniom, że sale powinny świecić pustkami, przychodziły tłumy. Początkowo setki. Później już tysiące.
Ale nikt nie traktował jej jako artystki... była jedynie nietuzinkowym zjawiskiem, które trzeba było zobaczyć.
Każdy w Stanach Zjednoczonych chciał zobaczyć dziwaczkę, która "morduje" Mozarta. Morduje bez skrupułów z uśmiechem na ustach podrygując raz lewą, a raz prawą nóżką, co chwilę niespodziewanie podskakując i do tego radośnie fałszując.
Poowijana własnoręcznie skrojonymi strojami ośmieszała się już na samym wstępie (dziwaczne kapelusze, sztuczne kwiaty, falbany, o które się potykała, strój pasterki, strój anioła z monstrualnymi skrzydłami). Gdy tylko zaczynała śpiewać, a właściwie kwilić jak koty i niemiłosiernie fałszować, ludzie śmiali się, gwizdali, turlali się ze śmiechu po podłodze, co poniektórzy podobno nawet walili głową w podłogę.
Im większy fałsz, tym większy był aplauz, tym więcej ważnych osobistości pękało ze śmiechu, wpadało w histeryczne łkanie... a biedna Florence popadała w samozachwyt i przerywała śpiew kłaniając się przed publicznością. Była wierna sobie i swoim marzeniom. Od zawsze i na zawsze.

Nigdy nie wątpiła w swoją sławę. Mówiła:
Mogą sobie gadać, że nie umiem śpiewać. Ale nikt nie będzie mógł powiedzieć, że nie śpiewałam.

Na jej ostatni koncert w Carnegie Hall przyszło 3 tysiące osób. Po raz kolejny spotkała się z bezwzględną krytyką i zmarła miesiąc po koncercie w wieku 76 lat.

Twórczo...

2011-10-15T00:06:00.002+02:00

Więcej ostatnio bywam tu Scrap, i przyznaję, że dobrze mi tam. Pracownia się urządza. Wszystko zaczyna nasiąkać odpowiednim klimatem, pachnie papierem, i choć zwykle wygląda tam bardziej roboczo niż pięknie, to nie wyobrażam sobie już dnia bez kilku cięć.

Na parapecie stoi pierwszy storczyk, a właściwie mini storczyk. Pod biurkiem nowy mini odkurzacz, bo mini ścinków do zatrzęsienia. Nie mam jeszcze lamp, ale mam nowe stemple. Nie mam firan, ale mam za ścianą teścia, który służy zawsze kubkiem mleka, kiedy zapomnę do kawy. I mam teściową, która służy drugim śniadaniem, piątym, i dziesiątym też. Wstaję wcześniej od budzika, w podskokach śmigam od rana, gdybym mogła zjechałabym balustradą do przedpokoju. Trzeba mieć pasję, by zrozumieć mój stan... myśli na przemian kieruję raz na słowa, raz na papier. Nie zwracam uwagi na to co mieni się obowiązkiem... pasja zdominowała moją duszę. Wszędzie dopatruję się głębi. Piękniej mi tej jesieni, niż poprzedniej. Nawet włosy mam bardziej złote - zauważyła Lola.

już niebawem wrócę do tej książki...

Ciekawi mnie do jakich książek wracacie? Zdarza się Wam to w ogóle? Ja oprócz "Czarodziejskiej góry" mam jeszcze ponownie ochotę na "Lolitę" Nabokova, "Madame" Libery, "Łuk triumfalny" Remarque i "Panią Bovary" Flauberta... i jeszcze "Szklany klosz" Plath, "Godziny" Cunnighama, "Dziewczynę z zapałkami" Janko, a także dzienniki Woolf, Plath i Anais Nin.

Ostatnio coraz bardziej zawężam krąg nowych autorów i powieści. Wybieram bardziej świadomie. Brakuje czasu na wszystko, a tego "wszystkiego" najwięcej na półkach. Perły są ukryte w cieniu monotematycznych historii. Jeszcze tylko dziesięć, dwadzieścia książek chodzi mi po głowie, z resztą mogę zwlekać. Jaki bowiem sens ma czytanie wszystkiego? Nasza pamięć jest ulotna, wątki mieszają się, a książki przeczytane szybko zapominamy wypełniając wolną przestrzeń umysłu kolejnymi historiami. Czy nie lepiej mieć dziesięć ulubionych do których wraca się kilkakrotnie w życiu, niż pięćdziesiąt nowych rocznie, co daje pięćset w ciągu dziesięciu lat? W przeciągu ostatnich pięciu lat przeczytałam dużo, zapadło mi w pamięć może dwadzieścia tytułów, reszta nie była nijaka, ale nie dała się zapamiętać. Zatem powoli, z możliwością powrotów zmierzam w dalsze literackie światy... po Kunderze w końcu sięgnę po kilka książek Kapuścińskiego. Kilka naraz, bo z jednej już wiem, że niewiele zazwyczaj wynika. Spełnienie czytelnicze daje mi miesiąc z danym autorem, trzy dni to zbyt mało, by móc buszować między wierszami, a przecież to tam kryje się tajemnica i piękno przekazu.

No to do jakich książek wracacie? :)

Chłód wokół, a w sercu garść rozgrzewających słów...

2011-10-09T20:10:00.011+02:00

Mur

Przez ten mur który
budowaliśmy razem
z dnia na dzień
dorzucając słowo
do milczenia
przez ten mur
przebić się nie możemy

zamurowani
własnymi rękami
umieramy z pragnienia
słyszymy jak obok
porusza się to drugie
słyszymy westchnienia
wzywamy pomocy

nawet łzy uciekają
w głąb naszych ciał

/Tadeusz Różewicz/

Ojciec

Idzie przez moje serce
stary ojciec
Nie oszczędzał w życiu
nie składał
ziarnka do ziarnka
nie kupił sobie domku
ani złotego zegarka
jakoś nie zebrała się miarka

Żył jak ptak
śpiewająco
z dnia na dzień
ale
powiedzcie czy może
tak żyć niższy urzędnik
przez wiele lat

Idzie przez moje serce
ojciec
w starym kapeluszu
pogwizduje
wesołą piosenkę
I wierzy święcie
że pójdzie do nieba

/Tadeusz Różewicz - 1954 r./

Mam tylko jeden maleńki tomik poezji Tadeusza Różewicza, mniejszy do mojej dłoni, z serii Poeci Polscy, który wydał Czytelnik w 1969r. Te dwa wiersze otoczone są pętlą. Już od dawna. Dziś zakreśliłam pięć kolejnych... znalazłam chwilkę, by złożyć Poecie w ciszy życzenia urodzinowe - 90 lat - piękny wiek. Patrząc na postęp świata, chorób i nawarstwiania się stresów chyba nie do pobicia.

A Agnieszka Osiecka obchodziłaby dziś 75 lat... tymczasem brak jej już od lat czternastu. Nadal wspominam ze wzruszeniem spektakl Czeskiego Teatru "Słodkie rodzynki, gorzkie migdały", o którym pisałam tu. Gdybym miała okazję poszłabym raz jeszcze. "Nowa miłość" to wiersz tytułowy dwutomowego obszernego zbioru "Wiersze prawie wszystkie". Jest to najkrótsza poetycka biografia Autorki i zarazem jej "modlitwa o spełnienie".

Nowa miłość

Nie wierzę w to,
że wszystko było już,
pozwólcie mi
na jeszcze parę róż:

Jeszcze tylko raz pokochać,
ach, jeszcze jeden raz!

Nie pragnę wciąż,
królewną z bajki być,
lecz serca dzwon
niech nie przestaje bić.

W tę nową miłość
pobiegłabym tak,
jak rusza w drogę
księżyc i ptak,
tę nową miłość
umiałabym wziąć
tak jak się bierze
rumianki do rąk.
Nie wierzę w to,
że prześnił się mój czas,
pozwólcie mi
na jeszcze parę gwiazd:

Jeszcze tylko raz pokochać,
ach, jeszcze jeden raz!

Jeszcze tylko raz usłyszeć
szalony serca głos,
a potem - wielką ciszę,
a potem - noc...

/Agnieszka Osiecka/

Rodzina się powiększy...

2011-10-07T20:28:00.003+02:00

Los płata figle... jeszcze dwa tygodnie temu lekarze walczyli o życie naszego psa. Dostał wstrząsu po podaniu antybiotyku. Pamiętając stratę z grudnia, nie mogłam powstrzymać łez. Prosiłam, szeptałam do jego małego wiotkiego ucha. Wydawało mi się, że nie słyszy, że tylko lekarz widzi moją walkę o niego. Dwie godziny był łapką po drugiej stronie tęczy. Wrócił, nim zdążyłam stracić nadzieje.

Dziś cieszymy się podwójnie, wychodzi z bólu, i do tego został tatą!

Sunia już wije gniazdo od kilku dni. Ma swoje miejsce, w którym odebrać mi przyjdzie psi poród. Początkowo zapadłam się w swej niewiedzy, chwilę później radością opłynęłam...

Już za miesiąc... nowe życiowe doświadczenie.

I pełny dom miłości.


Pies, który się uśmiecha... obecnie trochę starszy, ale nadal uśmiechnięty :)

Literacki Nobel

2011-10-07T19:09:00.004+02:00

Wczoraj bardzo wyczekiwałam tej chwili. Szczęście mieć radio na oknie w pracy. Nieważne, że antenę łyżeczka podtrzymuje, że szumi kiedy przechodzę, że guzik głośności odpadł... kiedy się nie ruszam, słyszę. Za oknem mam jesień, piękniejszą niż zwykle, jestem jeszcze bliżej drzew, mam je na wyciągnięcie ręki, kiedy pracuję. Wstrzymuję momentami cięcie papieru i zawieszam wzrok na czerwonych liściach, i kroplach deszczu spływających po szybie. O 13.00 usłyszałam: Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za "zwięzłe, przejrzyste obrazy, które dają nam świeży dostęp do rzeczywistości" otrzymał szwedzki poeta Tomas Transtroemer. Nie ukrywam, że niewiele mi to nazwisko mówiło, ale ucieszyłam się. Bo poeta.

Tomas Transtroemer jest autorem wierszy tłumaczonych na ponad 40 języków. Jest zdecydowanie najwybitniejszym żyjącym poetą szwedzkim. Do najważniejszych jego zbiorów należą: "Tajemnice w drodze", "Dźwięki i ślady", "Morza Bałtyckie", "W sali zwierciadeł", "Żywym i umarłym". Urodził się 15 kwietnia 1931 r., ma zatem już 80 lat. Od 1990r, na skutek udaru mózgu jest częściowo sparaliżowany. Ma problemy z mówieniem, co uniemożliwiło mu pracę w zawodzie (jest z wykształcenia psychologiem), ale nie zaprzestał pisania i spotykania się z czytelnikami. Mieszka w małej miejscowości Vaesteras, poza Sztokholmem.

Poezję Transtroemera cechuje duża zwięzłość. Pisze o doznaniach religijnych, jego wiersze ujawniają inspiracje muzyczne, poruszają problemy zagubienia człowieka we współczesnym świecie. Język poezji Tranströmera jest wyciszony, jednocześnie w utworach spotyka się obrazy pełne paradoksów - przeczytałam w Wikipedii... niewiele o tym poecie można znaleźć, nie doszukałam się też żadnego jego wiersza. W księgarni żadnego tomiku. Trzeba jeszcze poczekać. "Pióropusz" Marcina Pilota też jeszcze jest w druku (nie dociekałam prawdy, ale pani w księgarni powiedziała mi, że od lat jest ta książka słabo dostępna)... tak to bywa z tymi wyróżnieniami literackimi. W tyk roku zarówno Nobel, jak i Nike zaskoczyły hurtownie i zupełny brak tych pozycji na półkach. Obawiam się tylko, że nim dotrą, to bum minie, i nikt już nie zapyta o nie.

Ja dziś zakupiłam najnowszą książkę Michaela Cunnighama "Nim zapadnie noc". Cieszyłam się na nią od tygodnia... Życie to gra pozorów. Zastanawiasz się czasem, jakim cudem życie nieustannie cię pochłania, mimo że rzadko przytrafia ci się coś naprawdę wyjątkowego? Bogactwo odczuć, piętno tragicznych wydarzeń z przeszłości, latami skrywane marzenia, pragnienia, lęki - wszystko to pcha nas na przód. Pomiędzy książkami Manna, Kafki, Fitzgeralda, zachłyśnięty muzyką Schuberta i Coltrane'a, Peter - właściciel nowojorskiej galerii - szuka w życiu, jak w sztuce, czegoś niepowtarzalnego. Elementy jego uporządkowanego świata zaczynają się poddawać subtelnym zmianom, gdy w mieszkaniu Petera i Rebekki pojawia się jej duży młodszy brat, chłopak z narkotykową przeszłością.

Wiecznie dążymy do piękna. Własnego piękna, które definiujemy indywidualnie, a jednak wciąż szukamy go w innych ludziach i czasami znajdujemy w najmniej odpowiednim momencie... - można przeczytać na okładce książki - Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2011.

W foto skrócie

2011-10-05T23:52:00.001+02:00

Pięknie lato przechodzi w jesień...

Najbardziej lubię te bliźniacze...

Nasz kloszard, abażurek, lampion... źle było, ale już dobrze

Gala Nike w tv, Gombrowicz w Teatrze, pięknie nadal za oknem...

2011-10-04T00:21:00.005+02:00

Nie oglądałam wczoraj gali z wręczenia NIKE. Do momentu zakończenia wyborów, nie mam odwagi załączać telewizji. Dość mam tych wszystkich szarpanin, trącań, przepychanek jak w szkolnej szatni. Udałam się za to z wielką przyjemnością do teatru na adaptację "Dzienników" Witolda Gombrowicza. I choć państwo siedzący za mną, przyprowadzili na oko dziesięcioletnią dziewczynkę tylko dlatego, że na scenie miał się pojawić Tomasz Karolak z "Rodzinki.pl", to wyłączyłam się na pewne słowa, by usłyszeć te ważniejsze.

Teatr IMKA mnie zaskoczył. Przyznam, że nie przepadałam za Tomkiem Karolakiem, do momentu aż zobaczyłam go na scenie. Zupełnie inne doświadczenie. Ekran zniekształca, wykorzystuje, wrzuca do jednego worka. Tymczasem okazał się dobrym aktorem i pozbyłam się uprzedzeń. Do tego wszystkiego po spektaklu okazał się skromnym, rozsądnie mówiącym, i przyjemnym dyrektorem tegoż właśnie w/w Teatru. Bardzo ambitnego i naprawdę dobrego Teatru. Z wielką przyjemnością przez dwie godziny bez przerwy słuchałam Gombrowicza, przeczesywałam jego rejony myślenia, poddawałam się bolesnemu i dotkliwemu językowi... i jedynie powrót do wyborów okazał się męczarnią, bo od nich to ja uciekam. A Gombrowicz prawił tak: Niewiele mam do powiedzenia na temat zwycięstwa Artura Frondizi, który została prezydentem Argentyny, natomiast pragnę zapisać, że nie przestaje zdumiewać mnie akt wyborów. Ten dzień, w którym głos analfabety tyle znaczy, co głos profesora, głos głupca co głos mędrca, głos posługacza co głos potentata, głos rzezimieszka co głos cnotliwego, jest dla mnie najbardziej pomylonym z dni. Nie rozumiem jak ten akt fantastyczny może wyznaczać na kilka następnych lat coś tak ważnego w praktyce, jak rządy krajem. Na jakiejże bajce opiera się władza! Jakim sposobem ta pięcioprzymiotnikowa fantastyczność może stanowić podstawę bytowania społecznego? - jakże cieszy ta Gombrowicza ponadczasowość. Swymi poglądami, które na przemian zdumienie zamieniają w uniesienie kącików ust na smak groteski, przyciąga do siebie, i mimo lat, które upłynęły od konstrukcji tych myśli, jest nadal do kości prawdziwy. Nie czytałam "Dzienników", tylko nieliczne fragmenty, ale teraz mam na nie wielką ochotę. I dziękuję Piotrowi Adamczykowi, Magdalenie Cieleckiej (doskonałej), Iwonie Bielskiej, Mikołajowi Grabowskiemu, Andrzejowi Konopce, za wkład w przekazanie prawdziwości tym myśli na scenie Teatru.

Wracając do NIKE... jury znowu zaskoczyło. Nie wiem nic o tegorocznym laureacie. Co gorsza chyba mało kto wie. Nie napiszę więc nic od siebie... jedynie tyle, że opis książki mnie zainteresował, i z ciekawości sięgnę po nią w księgarni. Przejrzę, przeczytam kilka fragmentów i podejmę decyzję. Raczej na tak. I tylko ze smutkiem pytam, gdzie te piszące kobiety? Od jakiś dwóch lat oddaję się co wieczór mężczyznom - tym piszącym, bo trudno mi znaleźć równie dobrze piszące kobiety. Nie mam tu na myśli tylko polskich autorek, ogólnie jakaś słabość płci pięknej mnie dotyka.

O "Pióropuszu" pani Ewa Krzysiak na stronie http://www.wiadomosci24.pl napisała:

W końcu przyszła pora na finał. Wszyscy wstrzymali oddech i z zapartym tchem czekali na werdykt. Ale zanim to nastąpiło, obecni na sali usłyszeli fragment zwycięskiej książki. Odniosłam wrażenie, że wybór ten był dla zebranych osób ogromnym zaskoczeniem. Bowiem laureatem Nagrody Literackiej Nike 2011 został "Pióropusz" Mariana Pilota. Potwierdziła to przewodnicząca jury, pani profesor Grażyna Borkowska. Ogłaszając wybór laureata, powołała się w swojej laudacji na słowa Jana Gondowicza: - Nie jest to książka miła, ponętna, szykowna, łatwa i glamour. Jest za to szorstka, zuchwała, oszałamiająca, zamaszysta i kunsztowna.

Prof. Borkowska, uzasadniając werdykt, opisała formułę książki jako bardzo trafną, a na dodatek wyrażoną w języku powieści, która w wielosłowiu znajduje siłę, schronienie i wsparcie. Zbiegają się w "Pióropuszu” rozmaite tradycje gatunkowe: konwencja powieści rozwojowej i emancypacyjnej, elementy powieści o dzieciństwie i szczątki sagi rodzinnej, zręby autobiografizmu i fikcjonalności - zbiegają się, by natychmiast umknąć w stronę żywiołowego i wypracowanego, szalonego i obolałego, zgrzebnego, zgrzebnego i imponującego - fajerwerku słów.

- Ojciec był rozdarty, najdosłowniej rozszarpany. Ze skóry odarty i jakby tego nie dość było, zakneblowany - oto zdanie z powieści Mariana Pilota, które zawiera wszystkie cechy jego pisarstwa: surrealistyczną wrażliwość, wyczucie groteski i malowniczą sugestywność. Opowiada on o dzieciństwie bohatera z ubogiej rodziny ze wsi Siedlików, który za kradzież i dewastację mienia zostaje uznany "wrogiem ludu" i trafia do stalinowskiego więzienia... Rodzina rzuci wyzwanie totalitarnemu państwu, by przez lata zmagać się z jego potęgami, doznając krzywd i upokorzeń, znosząc poniewierki, ciężkie więzienia.

Laureat tak jeszcze mówił o "Pióropuszu": - Swoją książką chciałbym przekonać czytelników, że jest możliwa polszczyzna nieco inna, sięgająca do słowa ludowego, do polszczyzny, jakiej używało się jeszcze pół wieku temu, a teraz zapomnianej. Zawierała ona taki potencjał, że wydaje mi się, że te słowa dawne mogłyby z powodzeniem zastąpić słowa zapożyczone z języka angielskiego.

Jestem szczerze chętna na tę nieco inną polszczyznę...

A już niebawem kolejne zaskoczenie? Kto tym razem otrzyma Literackiego Nobla? Rzeczpospolita pisze:

Według międzynarodowej firmy bukmacherskiej Unibet największe szanse na Nobla ma japoński pisarz Haruki Murakami.

Na drugim miejscu jest indyjski pisarz Vijaydan Detha, na trzeciej pozycji sklasyfikowano syryjskiego poetę Adonisa oraz amerykańskiego pisarza Cormaca McCarthy'ego. Kolejne pozycje rankingu stworzonym przez Unibet zajmują: australijski poeta Les Murray, szwedzki poeta Tomas Transtroemer oraz koreański pisarz Chang-Rae Lee.

Polski poeta Adam Zagajewski jest na 22 miejscu.

A ja ciągle trzymam kciuki za Milana Kunderę i Philipa Rotha.
I oczywiście Tadeusza Różewicza.

p.s czy ktoś, tak jak ja, ma ciągle pół ekranu serwisu You Tube zajętego przez "Czarny młyn" Marcina Szczygielskiego? Nie wiem czy gdzieś coś odblokowałam, czy tak nachalna jest ta reklama?

Poza tym wszystkim jest pięknie, słonecznie i pracowicie.

Jesień zachwyca i łagodzi stresy... momentami się unoszę, by chwilę później czuć marność tych wynurzeń.

Więc zanurzam się ponownie, w liście, i w słowa coraz bardziej.

Melancholijnie, namiętnie, czyham na zaszycie się w pościeli wieczorami...

a właściwie nocą...

dobranoc :)

Finałowa siódemka NIKE

2011-09-26T19:01:00.002+02:00

Każdego roku przyglądam się NIKE, i chyba pierwszy raz ze wstydem przyznaję, że tylko jedną książkę z finałowej siódemki przeczytałam... jedynie "Dziennik pisany później" Stasiuka. Ignacy Karpowicz nie jest mi obcy, bo w każdym numerze "Bluszcza" z ciekawością go podczytuję. Joannę Bator zresztą też. Poza tym miło wspominam jej książkę "Piaskowa góra". Ale jakoś wypadłam z rytmu czytania nominowanych i nagradzanych książek. Bokiem przemykam. Aktualnie czeskimi szlakami... Ale może warto coś z tej siódemki przeczytać?
Czytał ktoś "Balladyny i romanse", bo chyba ta książka mnie najbardziej intryguje.

1) "Obsoletki" - Justyna Bargielska, Czarne, Wołowiec (opowiadania)
2) "Chmurdalia" - Joanna Bator, W.A.B, Warszawa (powieść)
3) "Balladyny i romanse" - Ignacy Karpowicz, Wydawnictwo Literackie, Kraków (powieść)
4) "Dziennik, tom 1, 1962-1969" - Sławomir Mrożek, Wydawnictwo Literackie, Kraków (dziennik)
5) "Dno oka. Eseje o fotografii" - Wojciech Nowicki, Czarne, Wołowiec (esej)
6) "Pióropusz" - Marian Pilot, Wydawnictwo Literackie, Kraków (powieść)
7) "Dziennik pisany później" - Andrzej Stasiuk, Czarne, Wołowiec (esej)

Najlepszą książkę roku po raz piętnasty poznamy w niedzielę 2 października.

Poprzedni Laureaci Nike to: Wiesław Myśliwski (1997), Czesław Miłosz (1998), Stanisław Barańczak (1999), Tadeusz Różewicz (2000), Jerzy Pilch (2001), Joanna Olczak-Ronikier (2002), Jarosław Marek Rymkiewicz (2003), Wojciech Kuczok (2004), Andrzej Stasiuk (2005), Dorota Masłowska (2006), Wiesław Myśliwski (2007), Olga Tokarczuk (2008), Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki (2009), Tadeusz Słobodzianek (2010).

"tam gdzie pasą się mgły o poranku"...

2011-09-26T15:44:00.007+02:00

Czas. Stał się tak rozległą i rozlaną materią, że nie jestem w stanie dotrzeć do żadnego brzegu, by w suszy i spokoju pojąć jego zamiary. Wymyka się mi tak wiele, na co jeszcze rok temu wędki zarzucałam, że zastanawiam się czy prowadzenie tego bloga ma jeszcze jakikolwiek sens. Jestem tu chaotyczna, nieregularna i nadmiar tematów sprawia, że skupienie tylko wierci się we mnie bezradnie, z czego wychodzi psinco. A wypośrodkować mnie jest trudno. Rezygnacja przychodzi z trudem, w kilku jednak warstwach trudno się poruszać. Oddychać swobodnie bez napinania i tak wszechobecnego biegu. Pisanie nocami odpada... dzień kończę na lekturze w wannie, od lat bez zatopienia książki ku zdziwieniu mojemu, ale pisać o nich już mi trudno, bo wychodzę delikatnie mówiąc niewyraźna. Trafiam do łóżka (albo i nie), układam plan dnia następnego i zasypiam zwykle na etapie ustalania południa, zupełnie niezdolna do tego by śnić. Budząc się rano czasem nie wiem jaki mamy dzień i do której pracy się wybieram, jak mam się ubrać, i czy wkładać papierosy do torebki czy aparat fotograficzny. Dopiero po pierwszej kawie i przeanalizowaniu kalendarza napływa upragniona równowaga. Czy to przemęczenie? Czy normalność wpisana w nasze czasy? Nie tracę kontroli nad drobiazgami, pasją mam szczęście się otulać jak skrzydłami anioła, ale całość życia mojego i innych doprowadza mnie do refleksji mało pozytywnych. Ludzie tracą kontrolę nad sobą. Wszystko dzieje się poza obrębem wewnętrznych potrzeb, uprzedzamy dusz własnych zamiary, które pozostają w cieniu przeciętnych dni. A przecież powinno być na odwrót. To dusza jest naszą latarnią. Znacznie lepiej człowiek się czuje działając w jej blasku. Ilu było to dane historia kiedyś zapyta?

Charlie zaczął czwartą klasę. Kto ma dzieci w szkole ten wie, że nie kończy się na sześciokilogramowym plecaku. Nadmiar nauki, zadań, nowych wyzwań, prześciganie się niektórych nauczycieli we własnych ambicjach sprawia, że kolejne pięć kilo strachu zbieramy każdego tygodnia, po kilogramie dziennie. Nie jest źle, Charlie daje radę, ale zarówno fizyczna jak i psychiczna pomoc dziecku w momencie zmian, wymaga minimum dwóch godzin dziennie. Najpierw odstresowanie, dojście do ładu z czterema czasem ocenami dziennie, potem spięcie ciał i umysłów, i praca do dziewiętnastej. W tym czasie młodsza o sześć lat Lola musi dojrzewać szybciej. Wsłuchuje się w powtórkę z historii, pomaga bratu ułożyć zdania o sobie do wypracowania z polskiego, wie co to kierunki świata, biega okrążenia wokół boiska szkolnego i wie kim jest Colin z "Tajemniczego ogrodu". Mając niespełna pięć lat. Chciałabym momentami zatrzymać to wszystko...bo umyka mi zbyt wiele. Nawet słów nie dosięgam odpowiednich.

Tymczasem jestem chora. Jak każdej jesieni o tej porze krtań mi atakuje, i może bredzę trochę w gorączce, co wybaczcie moi mili. Porzucam więc miasto i idę... ach, jak mi ta płyta spasowała.

Tam gdzie wślizguje się źdźbłem złotym ostatnim - pole w las
tam gdzie pasą się mgły o poranku rosa lśni
tam gdzie leżę cicho na wznak tam ślizga się po mnie wiatr
łopatki znaczą w mchu ślad
porzuć miasto i chodź...
musisz tu przyjść

szeleszczą liście
gałęzie skrzypią
oddycham szybciej
czuję że idziesz
opady szyszek
w skroniach dudnienie
musisz tu przyjść
słyszysz jak wołam?

Kasia Nosowska "O lesie"

"Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli"

2011-09-22T21:58:00.009+02:00

Więc się dzielę...
Znalazłam przed furtką.
Na ten ostatni dzień lata, bym mogła je w kalendarzu zatrzymać.
A w kieszeni płaszcza kasztan.

Budzi się dzień...

2011-09-13T07:39:00.030+02:00

Zaczęłam dzień o 5.30... jak mi dobrze.
Zdążyłam tyle zrobić.
O poranku ze słońca skorzystać, choć już rosa na stopach. Ale nadal bosych.
Jeszcze przed deszczami sarnom się przyglądnąć, które tracą pomału intensywny brązowy odcień.
Wypić trzy kawy z pianką, zjeść pistacjowe trzy kostki czekolady.
W spokoju zebrać myśli, z dystansem wspomnieć miniony dzień, z uśmiechem zacząć kolejny.
Przeczytać kilka stron Kundery "Życie jest gdzie indziej", spojrzeć na czeskie góry.

Niewiele... właściwie nic konkretnego. Ale jakże potrzebnego, by pięknie wstać.

Miłego dnia Kochani. Jak się cieszę z tego ciepła wrześniowego i błękitnego nieba.
Pora wyjść do pracy.
Tej drugiej. Lepszej. Bliższej szczęściu mojemu.

Paula

2011-09-05T00:19:00.005+02:00

Uwielbiałam jej zdjęcia, miała w sobie wielką siłę. Była Kimś.
Długo szła pod prąd, z ciągłą nadzieją i dobrym słowem na koniec dnia.
A Śmieciuch zrolował jej życie, zmielił nadzieje, zgasił Ją wraz z kolejnym swoim postępkiem.
Nie ma już Pauli... i choć u mnie sporo dobrego, to w pełni cieszyć się nie potrafię.
Miała dopiero 26 lat.
Nie sposób szczęście za rękę prowadzić, kiedy na każdym kroku śmierć kłania się wpół.
Parzy mnie każdy jej niecny plan zagłady.
Ucieka ze mnie wiara.
Zasysa mnie żal.
Nienawidzę siebie za to, że dopiero w takich chwilach doceniam w pełni to co mam.
Zdrowie rodziny i swoje.
I boli mnie myśl, że za dużo tego dobrego mam...
A Pauli i Innych już nie ma.

Z pokładu codzienności

2011-08-28T10:08:00.001+02:00

To był upalny tydzień, i narzekać nie zamierzam, bo powodem do narzekania może być chłód i chlapa. Uwielbiam kiedy taras pali mnie w stopy, kiedy ulgę daje woda wypuszczana w górę z węża ogrodowego i dzieci nie dowierzają, że z trawy potrafi wyrastać tęcza. Kiedy nie nadążają się mrozić kostki lodu, pościel schnie kilka minut, a góry łagodnieją pod wpływem słońca. Podobno piątek był najcieplejszym dniem tego lata... na południu, czyli u mnie, termometry w słońcu wskazywały nawet 50 stopni. Ale czy na słońce można się gniewać? Ja nie potrafię. Słoneczniki w moim ogrodzie też nie. I tylko dziś mi żal, że to już koniec, że wiśnie tracą liście, temperatura spadła do 11 stopni o poranku i psy wracają już z mokrymi łapami. A w czwartek życie znów nabierze tempa, i wszyscy naraz się obudzą, i znów zaczną na siebie trąbić, krzyczeć i ciągnąć w pośpiechu za ręce dzieci do przedszkoli. Lola nie chce wracać, tam jest za głośno, i nie będzie już jej pani Oli, i sufit z poziomu leżaka jest mało interesujący. Życie dziecka nie jest wcale takie fajne mamusiu, powiedziała mi kilka dni temu. Za to Charlie obrósł w siłę, zrzucił skórę płaczliwego małego chłopca i rusza na podbój czwartej klasy. Mój mały chłopczyk chce już wracać sam do domu. Chce pomagać, pilnować siostry i nie sprawiać kłopotu. Teraz mamuś możesz już sobie spokojnie spełniać marzenia, czytać, scrapować... a ja nie dowierzam, że to już koniec. Koniec lata i mojego nad nimi ciągłego czuwania.To nie był szklany klosz, to nie był męczący obowiązek. To było po prostu miłe. Dzieci są dla mnie inspiracją. Czerpię z nich siłę. Jestem dla nich, a bez nich inna. Nie ja. Dzięki ich podejściu do życia; świata bez szczelin i wyrw, rwących potoków pełnych przemyśleń, zostawiam za drzwiami to co złe, opuszczam samotność i jeszcze tylko czasami tkwię w niezrozumieniu. Zazwyczaj kiedy zbyt dużo słów pochłonę ze zbyt mądrych książek.

Ale lubię te swoje dwa światy. Przed lustrem. I po jego drugiej stronie. Byle zachować równowagę.

Bez czytania sobie dnia nie wyobrażam, bo jak Pino Pellegrino napisał "Życie jest jak książka: im dłużej czytasz, tym lepiej rozumiesz wątek".

Rozumiesz. Bo pojąć nie zdołam wszystkiego.

I to lato tak bardzo lubię...

I gruszki w gorącej czekoladzie...

I bujak na tarasie, a na nim Hrabala i jego "zbyt głośną samotność"...

Kawę za kawą...

I tę zabawę z papierem wieczorami też.

I fakt, że ktoś mi bliski pisze do mnie list. I ma już 28 stron.

Nadal tu jestem...

2011-08-23T02:50:00.003+02:00

Nie pamiętam kiedy nie spałam o 2.50... odtwarzam, i odtwarzam, nim ostatnia nuta na dobre ucichnie, odpalam ponownie emocje, jak papierosa za papierosem.

Nowy album Kasi Nosowskiej w sklepach 16 września. Tymczasem singlem się zachwycam.

Do ust mnie nieś i dław, zachłystuj się,
Wyjąkaj ten głód i jedz łapczywie znów,
Nim rozbełta ci spojrzenie, dziwny wstyd,
Nim zostawisz mnie jak pełen resztek stół.

W łazience prowokujesz torsje,
I twoje serce, zwraca na posadzkę, chłodną,
podniecenie
Całą czułość, uwielbienie
bulimiczne serce zwraca na posadzkę całą moją miłość,
Myjesz palce...

Ślę nocne, ciepłe myśli do Londynu, skąd przywiało tę magiczną bezsenność
Dobranoc M.

Zgrzeszyłam... Myślą, morzem i zaniedbaniem

2011-08-23T02:12:00.004+02:00

(...) Chodzili tam regularnie co wieczór, wiedzeni jakąś potrzebą. Jakby ta woda, odpływając, przypinała żagle ich myślom, drętwiejącym na lądzie, a ciałom zsyłała wprost fizyczną ulgę. Najpierw pulsująca niebieska barwa zalewała całą zatokę, od czego rozszerzały się w nich serca, a ciała zdawały się płynąć, by w następnej chwili zamrzeć pod kłującym chłodem czarnych, pomarszczonych fal (...) - "Do latarni morskiej" - Virginia Woolf

Oczywiście, że Woolf była ze mną. Zawsze ze mną jeździ na włoską plażę... i choć tego roku miała spędzić wakacje w bujaku, na drewnianym tarasie, to jednak w ostatniej chwili, zmęczona lipcową szarugą, widokiem gór za mgłą, i zastojem własnych myśli, szepnęła mi do ucha kilka słów, że tęskni za tym ciepłym morzem tak delikatnie stopy zalewającym. No i trzy dni później spacerowała plażą rano, zatopiona w mym cieniu, a gdy ja schylałam się po muszle, ona stała wpatrzona w morze.Woda przypinała żagle jej myślom, a ciało odczuwało fizyczną ulgę.
Tak też się czułam ja...

Moda na czytanie

2011-08-23T01:27:00.001+02:00

- Poproszę kilogram pomidorów, sałatę i coś Gombrowicza - usłyszałam dziś w Teleexpressie, kiedy emitowano materiał o pewnym szczecińskim warzywniaku. Tuż przy drzwiach, na regale po lewej stronie klient trafia w pierwszej kolejności na książki i odręcznie wypisany regulamin, który brzmi mniej więcej tak: "przynosisz książkę, którą już przeczytałeś... wstawiasz ją na półkę... wybierasz sobie w zamian inną książkę... i tak w kółko".

Cieszą mnie takie inicjatywy. Choć zastanawiam się jak długo będzie tam można znaleźć naprawdę dobre książki... dopóty, dopóki jakiś cwany antykwariusz nie wstąpi po kilo cebuli z siatką tanich romansów w zamian za kilo Gombrowicza, i inne literackie perełki w dobrej wierze z osiedlowych piwnic wygrzebane. Oby nie. Życzę tej mini-biblioteczce zajęcia większej powierzchni. Warzywa niech chłoną słowa, słowa niech nasiąkają owocami... a czytelnicy niech czerpią radość ze słowa do mizerii i kompotu ze świeżych malin.

Doczekał się czytelnik książek w warzywniaku w Szczecinie.

Jak się również dziś dowiedziałam, doczekał się też swojego miejsca w tramwaju...

Na stronie MPK w Krakowie przeczytałam: Kraków walczy o tytuł Miasta Literatury UNESCO. Ma literackie festiwale, znakomite wydawnictwa, targi książki i Strefy Wolnego Czytania. Teraz czas na Miejsce dla czytelnika w pojazdach komunikacji miejskiej. To niecodzienna akcja zachęcająca mieszkańców Krakowa do promowania czytelnictwa i budowania wizerunku miasta żyjącego literaturą.

Specjalne naklejki - wzorowane częściowo na znakach sygnalizujących miejsce uprawniające do zajęcia przez osoby uprzywilejowane – pojawiły się właśnie w czterech krakowskich tramwajach kursujących po mieście i oznaczonych cytatami z utworów Czesława Miłosza. Oznaczają przestrzeń przyjazną dla osób z książką. W tramwajach pozostaną do końca roku.

Akcja Miejsce dla czytelnika jest częścią projektu Miłosz Wyzwolony - krakowskie obchody roku Czesława Miłosza, którego operatorem jest Instytut Książki. Realizacje wchodzące w jego skład są głośnymi wydarzeniami, komentowanymi w Polsce i Europie. Niekonwencjonalne działania promocyjne przeprowadzone wśród mieszkańców i turystów wprowadzają literaturę, a w szczególności twórczość Czesława Miłosza, do przestrzeni publicznej.

Współorganizatorem projektu - Miejsce dla czytelnika - jest Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne SA w Krakowie.

Projekt dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Więcej o wydarzeniach organizowanych w ramach Roku Miłosza: www.milosz365.pl, www.biurofestiwalowe.pl . (KF)

Czy ktoś jechał już takim tramwajem?

Ja z książką się nie ukrywam po krzakach, czytam tam gdzie mam czas i na to ochotę, ale na takim uprzywilejowanym miejscu chyba dziwnie bym się czuła... A Wy?

"Pamiętnik Blumki" - picture book Iwony Chmielewskiej

2011-07-26T18:24:00.006+02:00

Coraz głośniej jest o Januszu Korczaku, prawdopodobnie dlatego, że w przyszłym roku obchodzić będziemy 70-tą rocznicę jego śmierci oraz setną rocznicę uruchomienia Domu Sierot dla dzieci żydowskich, założonego przez Janusza Korczaka i Stefanię Wilczyńską. Czy zatem rok 2012 zostanie ogłoszony rokiem Janusza Korczaka? Z niecierpliwością wyczekuję potwierdzenia, i z przyjemnością obserwuję autorskie i wydawnicze przedsięwzięcia przypominające czytelnikom osobowość Janusza Korczaka. Niedawno nakładem wydawnictwa W.A.B., pióra Joanny Olczak-Ronikier wyszła "Próba biografii", której jeszcze nie przeczytałam, ale już zaczęłam i wiem, że ważna to dla mnie będzie książka. Ucieszyła mnie też informacja o tym, że w październiku tego roku na Targach Książki w Niemczech, we Frankfurcie, odbędzie się premiera nowej książki wspaniałej ilustratorki i autorki Iwony Chmielewskiej pod polskim tytułem "Pamiętnik Blumki". Miesiąc później, w listopadzie, wydawnictwo Media i Rodzina prawdopodobnie premierowo (jeśli zdążą) wystawi tę książkę na swoim stoisku na Tragach w Krakowie.

Miałam to szczęście i przyjemność, uczestniczyć w spotkaniu z Iwoną Chmielewską z Cieszynie w ramach Festiwalu Kręgi Sztuki. Zainteresowanie było niewielkie, ale też reklama słaba, i dlatego na pierwszą część wykładu "Fenomen picture booka" nie zdążyłam, ale za to dzięki uprzejmości Visell dotarłam chociaż na część drugą "Jak tworzę picture book".

Co to zatem jest picture book? Niewiele o nim w Polsce słychać, podczas gdy na świecie znany jest już od lat sześćdziesiątych. Tworzy się ich bardzo dużo, podejrzewam z różnym skutkiem, jak wszystkie książki nie do końca poprawnie umieszczone w przestrzeni literackiej. Bo takim właśnie błąkającym się "tworem" jest picture book. Jak powiedziała pani Iwona " wisi w przestrzeni, w której nikt się do niego nie przyznaje". W wywiadzie na stronie Edupress Elżbieta Kruszyńska zapytała:

E. K.: Po czym możemy rozpoznać picture book, wchodząc do księgarni? Czy można określić jakieś cechy gatunkowe tego typu utworów?
I. Ch.: W Polsce – w przeciwieństwie do innych krajów – nie ma opracowań teoretycznych na temat picture book. Trudno też jednoznacznie stwierdzić, kto ma się zajmować jej badaniem: czy literaturoznawcy, czy artyści plastycy, a może kulturoznawcy, historycy sztuki, czy też pedagodzy (z uwagi na ich przesłanie wychowawcze). Picture book jako materiał daje wiele możliwości i otwiera przeróżne ścieżki badawcze. Jest to książka ikonolingwistyczna, w której tekst i obraz pełnią zwykle równorzędną rolę. Czasem wiodącą funkcję pełni obraz, zaś krótki, kilkuzdaniowy tekst jest właściwie pretekstem do zbudowania opowieści na podstawie obrazu. Tekst nie może być zbyt „pokazujący”. Jeśli szczegółowo opiszesz sytuację, to co pokażesz na obrazie? Tekst trzeba ociosać ze zbędnych słów, maksymalnie go uprościć, a słowa, których nie ma, pokazać na obrazie. Tekst w picture book jest bez obrazu w pewnym stopniu nie do odczytania, nie funkcjonuje autonomicznie, ponieważ rozwiązanie opowieści znajdujemy dopiero w obrazie. Podobnie z obrazem – sam jest niepełny. Dopiero związek tych dwóch płaszczyzn, spójność obrazu i tekstu daje nam picture book.

Zafascynował mnie ten "twór", choć to słowo mi zupełnie nie pasuje. Dla mnie picture booki Iwony Chmielewskiej to sztuka powiązana ze słowem. Nie żadne tam książki z obrazkami, na jakie wyglądać mogą na pierwszy rzut oka dla przeciętnego czytelnika tradycyjnych książeczek dla dzieci. Te są przemyślane, pobudzające i tak jak "Pamiętnik Blumki" wzruszające. Prosto zobrazowane, ale posiadające niezwykłą głębię, jakby tworzone były warstwami. Z każdym powrotem do nich odkryć można kolejny przekaz, bądź stworzyć go samemu. To czego nie widzi autorka, być może widzi czytelnik. I na odwrót. Wyobraźnia szaleje, wznosi się ponad obraz, podpierając słowem. Wydawać się może, że dla dziecka to wszystko jest nie do pojęcia... i to mylne stwierdzenie. Dziecięca wyobraźnia jest jeszcze bardziej otwarta, chłonie wszystko co nowe i wyłuskuje to co zatrzymać chce na dłużej. Nie należy ograniczać umysłu dziecka, oceniając go z góry, jako niezdolny do zrozumienia bardziej artystycznych obrazów. Sama się nieraz już o tym przekonałam. Moje dzieci uwielbiają książki typu "Gdzie jest moja siostra" Svena Nordqvista (notabene wyrzuconą z biblioteki na wyprzedaż za 4zł).

Przed spotkaniem z panią Iwoną Chmielewską byłam z moją czteroletnią córką na wystawie obrazów z książek Iwony Chmielewskiej wydanych w Korei. To tam autorka zdobyła znacznie większą popularność niż w Polsce. Lola tak długo stała nad obrazami pani Iwony, że o mało nie spóźniłyśmy się na spotkanie... musiałam ją podnosić co chwilę, przyglądała się szczegółom, śmiała się głośno, milczała, zadawała pytania. Oczywiście nie wszystkie ilustracje były dla niej zrozumiałe, ale nie ominęła żadnej. Najdłużej zatrzymałyśmy się przy ilustracjach do "Myślącego alfabetu" i "Myślących cyfr".

"Thinking ABC" - "Myślący alfabet", Wyd. NONJANG , Pbl. Seul 2006r.

Wciągający ten alfabet...

"Thinking 123" - "Myślące cyfry", Wyd. NONJANG 2007 r.

"Thought" - "Myśl", Wyd. NONJANG 2004 r.

Więcej zdjęć "Myślącego Alfabetu" można zobaczyć tu

"Pamiętnik Blumki" Iwona Chmielewska zaczęła tworzyć w styczniu tego roku. Jak poinformowała nas na spotkaniu, przeczytała wszystkie książki o Korczaku, a także jego książki i pisma pedagogiczne. Pojechała również do Treblinki. Z wiadomych powodów, by stanąć bliżej tej historii, którą opisać i zobrazować zaplanowała. Akcja książki dzieje się w sierocińcu, tym historycznym przez Korczaka założonym. Tytułowa Blumka to dziewięcioletnia dziewczynka, która za pośrednictwem zapisków w pamiętniku przedstawia czytelnikowi dwanaścioro dzieci przebywających z nią w domu doktora Korczaka. Sama jednak nie wie czemu tylko dwanaścioro skoro było ich tam dwieście. Za pośrednictwem tych dzieci poznajemy ich codzienność, zwyczaje panujące w domu - dzień dobrych uczynków, dzień pierwszego śniegu. To fikcyjna opowieść jak przyznała pani Iwona, nigdzie nie doszukała się by któreś dziecko pisało taki pamiętnik, i co więcej czy jakiś przetrwał, ale przecież pisać mogło. Prawdziwy jest stosunek Janusza Korczaka do dzieci, jego metody wychowawcze, szacunek i stawianie dziecka na równi z dorosłym. Autentyczny jest też fragment, w którym Staś za plusy zebrane za dobre zachowanie, poleciał z panem doktorem samolotem nad Warszawą.

Sporo w tej książce szczegółów, łamigłówek, wyjść poza obraz, i ponownego spotkania się na następnej stronie. Obraz często mentalnie nie pasuje to tekstu, co jest zamysłem autorki, jak i samej specyfiki picture booków. Obrazy mają z założenia stanowić kolejne obrazy - po tekście. Zachęca to do interpretacji, których warto doszukiwać się niezależnie od zamysłu autorki. Gwiazdy śniegu są jak gwiazdy Dawida, pszczoła jest symbolem pracowitości, ale zarazem też śmierci; schody z książek - wiadomo jest dokąd zaprowadzą dzieci; ryby upchnięte w puszkach , sen o wolności. A Blumka to kwiatuszek. Sama podlewa niezapominajki... "bo pamiętnik jest po to, żeby nie zapomnieć".

"Pamiętnik Blumki" - wydanie polskie ukaże się jesienią wydawnictwem Media i Rodzina

"Bo pamiętnik jest po to, żeby nie zapominać"

Polecam też tutaj zajrzeć.

O książkach w książce

2011-07-22T22:09:00.004+02:00

Nie zamieszczam już na tym blogu prac scrapowych, ale ta akurat tyczy się książek, więc czemu nie...

W końcu wzięłam się za art journal. Wykorzystałam jako jego bazę starą książkę, których przedwczoraj w domu kilka znalazłam. Na moje szczęście są to książki specjalistyczne, zupełnie mi odległe, bo literatury pięknej zniszczyć, nawet na taki cel, bym nie potrafiła. Takie już moje do książek przywiązanie.

A skoro wykorzystałam książkę, to i o książkach pierwszy wpis (pozostałe będę zamieszczać na blogu scrapowym, no chyba że znów książek tyczyć się będą, co przy mojej do nich miłości, całkiem prawdopodobne :)

Wierzyć mi się nie chce, że mam ich w domu 900 i jeszcze mam którędy chodzić... niektóre wymykają się z miejsc im przynależnych, szukają schronienia, swojego kątka, rzędu, półki pod sufitem, ale jeszcze nie protestują i nie rzucają mi się pod nogi.
Kiedyś dopadnę jakiegoś stolarza i stworzę im raj na wymiar.

Spacer po Pradze cz.3 - Franz Kafka

2011-07-20T13:42:00.011+02:00

Franz Kafka notował w swoim dzienniku:

Moja posada jest dla mnie nie do zniesienia, ponieważ przeciwstawia się temu, czego wyłącznie pragnę i co stanowi mój jedyny zawód, literaturze. Zważywszy, że nie jestem niczym innym, jak tylko człowiekiem pióra, że niczym innym być nie mogę i nie chcę, moja posada nie zdoła nigdy stać się dla mnie porywająco atrakcyjna, za to potrafi z pewnością wyniszczyć mnie do ostatka. Niedaleko mi zresztą do tego (...)

Nie tylko na skutek swych warunków zewnętrznych, ale w większym stopniu przez właściwe sobie usposobienie jestem człowiekiem zamkniętym, milczącym, nietowarzyskim i niezadowolonym, czego nie mogę nazwać własnym swym nieszczęściem, gdyż jest to tylko refleksem mojego celu. Można tu przynajmniej z mego domowego trybu życia wysnuć pewne wnioski. Otóż wiodę w swojej rodzinie wśród najzacniejszych i najmilszych ludzi życie bardziej obce niż ktoś obcy. Rozmowy z moją matką ograniczyłem w ciągu lat ostatnich do mniej niż przeciętnie dwudziestu słów w ciągu dnia, z moim ojcem zamieniłem ledwie parę słów więcej niż same tylko wyrazy pozdrowienia. Ze swymi zamężnymi siostrami i ze szwagrami nie rozmawiam w ogóle, jakkolwiek nie jesteśmy wcale poróżnieni. Powodem tego jest po prostu fakt, że nie znajduję najbłahszego tematu do rozmowy z nimi. Wszystko, co nie jest literaturą, nudzi mnie i budzi moją nienawiść, ponieważ przeszkadza mi i hamuje mój rozwój, choćby tylko w subiektywnym słów tych rozumieniu (...)

Często myślałem już o tym, że dla mnie najlepszym sposobem życia byłoby z przyborami do pisania i z lampą zamieszkać w najdalszym pomieszczeniu rozległej, zamkniętej piwnicy (...) - z listu do Felicji.

Kafce całe życie nieobca była samotność. Z wiekiem przyzwyczaił się do niej i ją akceptował, ale wydaje się, że nie wybaczył rodzicom, że go w tę samotność wpędzili. Utknął w niej jak stare wiadro w zapomnianej studni. W domu nigdy nie zaznał miłości i zainteresowania. Rodziców widywał rzadko. Ojciec, Hermann Kafka, rozwijał firmę prowadzącą handel detaliczny i hurtowy. Pod koniec 1882 roku otworzył swój pierwszy sklep z tekstyliami w Pradze. Matka, Julia, wywodząca się z domu gdzie wyrastała niczym Kopciuszek, całe dorosłe życie usługiwała mężowi, dzieciom okazując jedynie sztywną czułość. Liczył się sklep męża, jego narzekania i uniesienia, granie z nim w karty niemal każdego wieczoru przez czterdzieści dziewięć lat wspólnego pożycia, a dzieci w tym czasie wychowywane były przez służące, a potem guwernantki. Miłość i bliskość była im obca, za to konsekwencje rodzicielskiej obojętności bardzo rozległe. Dwóch braci Franza zmarło niedługo po narodzinach. Jego trzy siostry Elli, Valli i ukochana Ottla zginęły wszystkie podczas wojny. Dwie pierwsze trafiły jesienią 1941 roku do getta Litzmannstadt, a we wrześniu 1942 roku zostały wywiezione do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Najmłodsza siostra Ottla, zginęła w Oświęcimiu w komorze gazowej wraz z dziećmi, którymi się opiekowała.

Franz większość życia spędził w Pradze. Zwiedzając to miasto można natknąć się na wspomnienia o nim niemal w każdej dzielnicy Pragi. Bez większych trudności (piechotą) można odszukać dom jego narodzin, domy w których mieszkał, sklep ojca, szkołę, Muzeum mu poświęcone, miejsce spotkań społeczności kafkowskiej, tuż obok kafejkę; a także oryginalny, budzący skrajne odczucia pomnik, przy Synagodze Hiszpańskiej w dzielnicy żydowskiej. W 1922 roku ze względu na postępującą gruźlicę zrezygnował z pracy i przeniósł się rok później do Berlina, by móc zamieszkać z Dorą Diamant, żydówką z Pabianic, oraz poświęcić się wyłącznie pisaniu. Rok później ( 3.06.1924 r.) przegrał walkę z postępującą chorobą, która nawet już odebrała mu możliwość bezbolesnego jedzenia, i zmarł w sanatorium w Kierling koło Wiednia.

Miał 40 lat. Pochowany został wraz z rodzicami na cmentarzu żydowskim w Pradze, w dzielnicy Żiżkov.

Mój spacer śladami Franza Kafki...

Dom narodzin Franza Kafki - dziś

Tak wyglądał faktycznie w dniu narodzin Kafki - 3.06.1883 r.

Tablica pamiątkowa - róg ulic Franze Kafky i Maiselova

Dom Minuta dziś - Rynek Staromiejski

Dom Minuta w latach kiedy rodzina Kafków w nim mieszkała (1886-1896)

Wszechobecny...

Dzielnica Mala Strana - ul. Cihelna 2b


Wejście do Muzeum

Czech i Słowak sikający na swój ustrój - przed wejściem do Muzeum Kafki

Tu zakupiłam kilka pamiątek :)

Bilet pamiątkowy - 180 kc

Pomnik przy synagodze hiszpańskiej w dzielnicy Josefov. Ma 3,75m wysokości i waży 700kg. Wykonany z brązu monument zaprojektował Jaroslav Rona.

Pomniejszona wersja tego pomnika wręczana jest jako Międzynarodowa Nagroda Literacka przez Praskie Stowarzyszenie Franza Kafki

Dzielnica żydowska Josefov - ul. Siroka 14

Cafe Franz Kafka

Tuż obok miejsce spotkań społeczności kafkowskiej - Centrum Franza Kafki

A tu piękne wnętrze...

Rodzice Kafki - Hermann i Julia

Franz z siostrą Ottlą

Moje pamiątki z Pragi - te dotyczące Franza Kafki

Złota Uliczka nr. 22 - w tym domku Franz mieszkała wraz z siostrą Ottlą bardzo krótko, ze względu na fatalne warunki. Tylko od listopada 1916 r. do kwietnia 1917 r. Powstała tu większość opowiadań ze zbioru "Lekarz wiejski"

Okno domku, obecnie można w nim kupić jedynie pamiątki

Złota Uliczka - 1916/1917 r.

Franz Kafka

Franz Kafka przeczuł to wszystko, przez czarnych
Aniołów zasztyletowany, na długo przed śmiercią
Swoich trzech sióstr. Pobiegły prędko po drabinie
Dymu oświęcimskiego, wniebowzięte za warkocze
Ścięte dawno. On miał w ręku nitkę jedną
Za czarnego kłębka, nitkę jedną, która mogła
Wyprowadzić z przeraźliwego labiryntu
Lub zaprowadzić do komory krematorium.
To co dzień na wysokim strychu, na podniebiu
Zamku ( o którym nie wie nikt, czym jest naprawdę,
Mimo że ma swój numer w Spisie Telefonów)
Toczy się Proces. Słychać płomieniste trąby
Strażaków miejskich lub aniołów Sądu Ostatecznego.
Tu co dzień zmierzch nam przysypuje włosy
Popiołami zabitych. W górze jest materialistyczne niebo
(Nie Rafaela kurtuazyjne niebiosy),
Jest czarno-purpurowa przepaść piekła,
W które skoczymy wszyscy na dusz lekkich spadochronach.

Mieczysław Jastrun, z tomiku "Rzecz ludzka"

Kiedyś zamieszkam w Pradze

Kiedyś zamieszkam w Pradze W życiu trzeba
mieć jakiś cel kochanie więc to będzie to
Zamieszkam blisko Wyszehradu
i blisko przystanku tramwaju
linii numer siedemnaście Żebym mógł
jeździć tam i z powrotem wzdłuż spokojnej
rzeki przyglądając się spokojnym ludziom
Nauczę się ich języka który śmieszy
moich rodaków ale mnie się podoba
to Prosím vás jest łagodne a mnie
potrzeba łagodności kochanie I będę popełniał
czeskie błędy cokolwiek one znaczą
i oglądał czeskie filmy A w kieszeni nosił
kamyki dla Františka K. I będę wypatrywał ciebie
kochanie bo w życiu trzeba mieć jakiś cel

Grzegorz Kozera, z tomiku "Data", który ukaże się w sierpniu 2011 r.

Spacer po Pradze cz.2 - kafejki, sklepiki, restauracje

2011-07-16T01:05:00.004+02:00

Klimatyczny antykwariat - ul. Nerudova 16

Księgarnia Shakespeare & Sons - U Lužického semináře 10

Restauracja pod Mostem Karola

Najlepsza kawa na świecie :)

Kawiarnia na dachu budynku - widok z Hradczan

Też Hradczany

Cukiernia - Stare Miasto

Cafe Franz Kafka - dzielnica Żydowska Josefov

Muzeum Czekolady - Stare Miasto

Hard Rock Cafe - Stare Miasto

Bar Hemingway - Stare Miasto

Kwiaciarnia :)

Sklep z marionetkami - dużo ich w Pradze

Wygląda na poetę...

Dzielnica Mala Strana

Jedna z restauracji, gdzie okno wsparte jest o chodnik :) - zdjęcie robione z Mostu Karola

A tu bardziej ekskluzywna - Stare Miasto

Pod Wieżą Ratusza na rynku Starego Miasta

W drodze na wzgórze Petrin

Najtańsze przekąski - trzeba dzwonić :)

Sklep na zejściu z Mostu Karola - ta lampa śni mi się po nocach

Plany wakacyjne, czytelnicze tym razem

2011-07-15T10:44:00.002+02:00

Kiedy rano trzymam w dłoniach pierwszą kawę, mam nawyk picia jej na stojąco. Wychodzę wtedy na taras i mam pięć minut dla siebie. Dla okolicy. Często jednak na taras nie dochodzę, bo po drodze zatrzymują mnie książki. Albo deszcz zasłaniający cały widok, tak jak dziś. Stanęłam więc przed biblioteczką i zaczęłam snuć plany czytelnicze wakacyjne, aż mnie szyja boleć zaczęła, bo półek kilka do przejrzenia było. I niemal zawsze w takich chwilach sobie myślę, że ja nigdy z tym wszystkim nie zdążę. Tyle mi umknie słów, tyle historii, wzruszeń i refleksji. Człowiek musiałby nie żyć, by móc tylko czytać, i myśleć o tym co przeczytał... Natrafiłam na "Blaszany bębenek" Guntera Grass'a, "Podróż w świat" Virginii Woolf (ja tego jeszcze nie przeczytałam?), "Sto lat samotności" Marqueza (odkładam od roku), "Castorp" Pawła Huelle, "Zwrotnik Raka" Henry Millera, "Zmowę mężczyzn" Iwaszkiewicza, "Symultantkę" Ingeborg Bachmann... i te trzy nowe książki, które dostałam od męża na rocznicę ślubu. Ach, na Marylin Monroe już się rzuciłam. Świetna pozycja obalająca mit głupiutkiej blondynki. Zawarte w niej są lęki, refleksje, myśli Marylin Monroe, o których świat dowiedział się dopiero niedawno. Na Korczaka i Chaplina też się cieszę. Tylko kiedy to wszystko czytać?

Na szczęście Wydawnictwa nic nowego co by mnie zainteresowało nie proponują. Ufff, wręcz z ulgą odetchnęłam śledząc zapowiedzi. Jedynie Wydawnictwo Albatros wychodzi z ciekawą, kolejną propozycją Trumana Capote. W zeszłym roku "Inne głosy, inne ściany", w tym roku "Harfa traw, Drzewo nocy i inne opowiadania" - Osierocony Collin Fenwick ląduje u swoich ciotek na amerykańskim przedmieściu. Dość powiedzieć, że obie stare panny są dość charakterystycznymi typami o drastycznie różnych osobowościach. Verena, businesswoman i przedsiębiorca w jednym, dzierży nieoficjalne stery władzy w miasteczku, gdzie jest właścicielką większości lokali usługowych. Apodyktyczna i skąpa, podporządkowała sobie całkowicie mieszkańców rodzinnego domu. Jej siostra Dolly, wrażliwa i delikatna dama, to chodzące usposobienie łagodności i posłuszeństwa. W wolnych chwilach zajmuje się rozprowadzaniem ziołowego lekarstwa na puchlinę wodną, które cieszy się sporym zainteresowaniem klientów. Do tej gromadki uroczych dziwaków należy jeszcze czarna służąca Katarzyna, która uparcie podaje się za Indiankę. Sielanka kończy się gdy Verena orientuje się, że na lekarstwie Dolly można by było nieźle zarobić. Jednak zawsze posłuszna siostra nagle się buntuje i nie chce zdradzić tajemnego składu medykamentu, ucieka z domu wraz z Collinem i Katarzyną. Zabierają pudło pełne prowiantu, parę dolców i osiedlają się w starym domku na drzewie - czytam na stronie Empiku (data premiery 29 lipiec).

Z kolei Wydawnictwo W.A.B. na swojej stronie proponuje w zapowiedziach książkę Noblisty J.M.G Le Clezio "Mondo i inne historie" - Czy można znów stać się dzieckiem? Odnaleźć w sobie dziecięce fantazje i dziecięcą wrażliwość? Le Clézio przekonuje, że tak. Bohaterami jego opowiadań są dzieci - biedne, nie zawsze rozumiane i kochane, ale zawsze oddające się marzeniom, cieszące się tajemniczym pięknem świata i wyobrażające sobie cuda. Udaje im się ze szczytu góry dotknąć nieba, zanurzyć w promieniach słońca, żeglować i dać się ponieść morskim falom. Mondo i inne historie to zbiór uwodzący poetyckim językiem, a także genialne studium dziecięcych charakterów. To książka o życiu w zachwycie oraz o tym, że marzyć trzeba, bo marzenia dają człowiekowi wolność i ogromną siłę, by jej bronić. Czytając ją, nie sposób nie wspomnieć dzieła innego wielkiego Francuza - Małego księcia (data premiery 3 sierpień).

A Wy? Wyśledziliście coś nowego warte polecenia?

Może mi coś umknęło?

Tak jak słońce dziś, które jutro podobno też ma czmychnąć tylko bokiem dnia.

Praga cz.1 - Most Karola

2011-07-14T17:12:00.005+02:00

Wejściu na Most Karola towarzyszyło mi jakieś dziwne uczucie, jakby zakochania, podniecenia, niemożliwości że to już... tak się spełnia marzenia? Po prostu się przyjeżdża, nogi wiedzą gdzie mają iść, żołądek drży, dłonie też i marzenie niczym bańka mydlana unosi człowieka na kilka chwil. W żadnym innym miejscu Pragi nie odczuwałam czegoś podobnego. Może dlatego, że to właśnie Most Karola jest tym pierwszym zabytkiem w kierunku którego się zmierza i zaglądając co jakiś czas na uliczki pod mostem (w przewadze na dzielnicę Mala Strana), ma się już obraz tego, czego po Pradze można się spodziewać.

Obowiązuje tu teraz ruch pieszy, ale dawniej na moście mogły się minąć cztery powozy. Obecnie wiele rzeźb dekorujących most zastąpiono kopiami. Oryginały znajdują się w Lapidarium ( tereny wystawowe i Park Stromovka) i na Wyszehradzie. Aż do 1741 roku most Karola był jedynym mostem na Wełtawie. Ma 520 m długości, wzniesiony jest z bloków piaskowca łączonych zaprawą murarską wzmacnianą kurzymi jajami. Zaczęto go budować na polecenie Karola IV w roku 1357, w miejscu dawnego mostu Judyty. Wykonawcą był Peter Parler. Początkowo most ozdobiony był tylko prostym krzyżem. Pierwsza rzeźba została ustawiona w 1683 roku - fragment o historii mostu pochodzi z przewodnika o Pradze, Wydawnictwa Wiedza i Życie.

Staromiejska Wieża Mostowa - nad łukiem po środku św.Wit (patron mostu), Karol IV po lewej i Wacław IV po prawej

Widok na Muzeum Kafki ( w pierwszej linii), nad nim balon udostępniany turystom, a w tle Hradczany i Katedra Św.Wita

Wieża mostowa Malej Strany

Praska kafejka nocą

Most Karola od strony Starego Miasta - w tle pięknie oświetlone nocą Hradczany

To dopiero Most Karola... Kolejny spacer po centrum Pragi jutro.

I jak się Wam podoba?

Żeby zobaczyć zdjęcia w powiększeniu wystarczy na każde po kolei klinkąć.

Miłego oglądania :)

Praga, miasto moich marzeń...

2011-07-12T21:19:00.008+02:00

Jeśli wybierasz się w podróż niech będzie to podróż długa
wędrowanie pozornie bez celu błądzenie po omacku
żebyś nie tylko oczami ale także dotykiem poznał szorstkość ziemi
i abyś całą skórą zmierzył się ze światem(...)

Jeżeli już będziesz wiedział zamilcz swoją wiedzę
na nowo ucz się świata jak joński filozof
smakuj wodę i ogień powietrze i ziemię
bo one pozostaną gdy wszystko przeminie
i pozostanie podróż chociaż już nie twoja(...)

Zbigniew Herbert, fragment wiersza "Podróż"

Wróciłam. Tak naprawdę tylko ciałem, bo dusza jeszcze błądzi uliczkami Pragi. Tymi malowniczymi, i tymi starymi, zaniedbanymi w porównaniu do reszty. Tymi na których grupki zagranicznych wycieczek przystawały z przewodnikiem, i tymi które niewiele osób odwiedzało. Tam, w zaułkach, znajdowałam zapomniane praskie klimaty, ukryte szczegóły, figurki, małe okienka, naznaczone historią drzwi starych kamieniczek. Próbowałam sobie wyobrazić ludzi w nich mieszkających... bo zobaczyć trudno ich było. Jakby Praga tylko w turystów była ubrana. Miejscowych pochłonęła głębia nam nieznana. Szkoda. Pamiętam jak będąc w Turcji obserwowałam stare, owinięte chustami kobiety, i mężczyzn grających przy rozklekotanych stolikach w karty. Dzieci na podwórkach. Psy. Ludzi w oknach. W Pradze tych wrażeń mi zabrakło, nawet w cichych zakątkach brak było życia praskiego, wewnętrznego. Jedynie pan siedzący na wiśni w sadach na wzgórzu Petrin i zrywający owoce do zawieszonej na gałęzi reklamówki, wydawał się miejscowy. I jeszcze para sędziwych staruszków na jednej z ławeczek w parku, którzy próbowali laskami zatrzymać uciekającego dziewczynce balona.

Praga wbrew obawom nie jest tak zatłoczona (nawet w weekend) by nie można zamknąć się na to co wokół się dzieje. Nawet Most Karola wieczorem miło nas zaskoczył. Kilkanaście osób z aparatami. Kilka par. Zdecydowanie jednak za dużo ptaków i robactwa przy latarniach, które uniemożliwiały zrobienie dobrych zdjęć. Na sąsiednich uliczkach coraz mniej ludzi, kilka osób w oknach restauracji i pubów ( bardzo charakterystyczne jest stawianie pojedynczych stolików w drzwiach, czy przy otwartych oknach, prawie na chodniku, na zasadzie "stolika pokazowego"). Po dwudziestej trzeciej niewiele jednak zostaje miejsc by coś zjeść. Życie nad Wełtawą szybko się wycisza.

U praskich Czechów spodobało mi się to, że nikt nie był nachalny, nie atakowano zewsząd pamiątkami, głośnymi nawoływaniami, jak to w zwyczaju mają na przykład Włosi. Praga mimo miejscami skupisk wycieczkowych jest cicha, przyjemna i spokojna. Wystarczy zejść z głównych ulic. Nawet można miejsce parkingowe znaleźć bez dłuższego jeżdżenia (ale drogo, w parkomacie 50kc za godzinę - 8zł). Gorzej z hotelem, miejsc wolnych blisko centrum brak. W restauracjach trzeba zaś uważać na podawanie przystawek, czy zakąsek typu precelki na stojaku, orzeszki w miseczce, pieczywo w koszyku... jeśli już to naruszymy to zostanie nam doliczone do rachunku. A jedzenie? Chyba nie muszę nikomu reklamować czeskich knedlików, sosów, gulaszów, kapust, zup i czeskiego piwa :) Rozkosz dla podniebienia.

Praga gościła nas dwa dni. Krótko, ale jak się okazało wystarczająco by sporo zobaczyć. Jak się chce, i sił wystarcza na przejście około dwudziestu kilometrów, to w dwa dni można zwiedzić Hradczany (ze Złotą Uliczką), urokliwą dzielnicę pod Hradczanami - Małą Stranę, wzgórze Petrin, Stare Miasto, dzielnicę żydowską - Josefov z Muzeum Żydowskim i starym żydowskim cmentarzem i przynajmniej część Nowego Miasta. Czy byłam zmęczona? Przez te dwa dni nie, bo chłonęłam praski klimat z przyjemnością, od miłego zaskoczenia i uśmiechu, poprzez strach przy 209 - ostatnim schodzie 60m wieży widokowej (wolę z dwojga złego spacer krętymi schodami po stalowej konstrukcji od windy) , aż po łzy przy rysunkach dzieci w Muzeum Żydowskim i nazwiskach całych rodzin wypisanych na ścianach aż po sufit. Nie było czasu na zmęczenie. Ani nawet chęci. Magia tego miasta przenika człowieka dając mu siłę i kolejną parę oczu by móc to wszystko ogarnąć spojrzeniem i umysłem. Wrócę tam. I to niejeden raz, bo zostało jeszcze kilka miejsc, które chciałabym w pamięci zapisać. I odwiedzić te, które już widziałam, ale nie miałam na tyle czasu, by dłużej się przy nich zatrzymać.

Tymczasem podzielę się z Wami pierwszymi zdjęciami. Ale dopiero jak posegreguję te osiemset zrobionych... może wieczorem. Zrobię seanse tematyczne, zabytki, kafejki, panorama Pragi, wszechobecny w Pradze Franz Kafka. Choć nie wiem co się ze mną dzieje... chyba jednak praskie zmęczenie nadeszło? Letnie przesilenie. Słoneczne otępienie. Mam ochotę położyć się i obejrzeć do końca "Pestkę" z Krystyną Jandą, Anną Dymną i Danielem Olbrychskim, na podstawie książki Anki Kowalskiej. Właśnie leci na TVP 1.

I nic już dziś więcej nie robić.

I tylko miłość...

Komu w drogę temu Praga :)

2011-07-09T00:28:00.002+02:00

Praga nie może już na mnie dłużej czekać... biorę męża, notatnik, dobry długopis, aparat i znikam. Zostawiam dzieci... trochę mi smutno, bo pojawiły się łzy.
Ale wracamy już w niedzielę wieczorem. Dłużej bez nich nie wytrzymamy.
W przyszłym tygodniu napiszę coś więcej.
Słonecznego weekendu :)

p.s więcej zdjęć albumu-podróżnika TUTAJ

Obserwacje (nie) kontrolowane

2011-07-06T23:45:00.008+02:00

Z dialogów rodzinnych odc. 19 - rozmowy (nie) kontrolowane

2011-07-02T01:09:00.003+02:00

Kiedyś tematem często powracającym w rozmowach z Charlim była śmierć. Teraz śmierć trzyma się Loli, która na zadane pytanie jakie jest jej marzenie odpowiada być zdrowych, nie umarnąć, i nie dać się wrzucić do dziury tak jak Scooby (czyt. pies). Normalne w tym wieku u dzieci. Już to raz przerabiałam i wiem, że to minie z czasem. Natomiast młodzieniec dziesięcioletni skupia się już na tematyce miłości kobiety do mężczyzny, dostrzega ją, lecz nie widzi w niej nic pociągającego. Boi się tego rodzaju miłości. Targają nim wątpliwości... jak można pogodzić miłość do innej kobiety z miłością do rodziny, którą się obecnie posiada. Wyprowadzka nie wchodzi w grę. Kategorycznie wyraził sprzeciw. Zamieszka na poddaszu. Próbuje swoją decyzję wytłumaczyć siostrze, której nawet oferuje miejsce we wspólnym pokoju.

- Wiesz Lola... ja się nigdy nie ożenię - oznajmił dziś siostrze w powadze i z pewnością racji swojego wyboru tuż po śniadaniu.

- A ja się ożenię z małym, albo dużym Krzysiem... (wie już po ostatniej rozmowie, że za brata i tatę wyjść nie może)

- Ale to wiesz, że wszystko się zmieni, będziesz musiała rodzić dzieci i już się nie będziesz nazywać "tak, tylko "tak" - dodał z nadzieją, że wpłynie na decyzję małolaty by ta nie próbowała się wyrwać z korzeni rodzinnych.

- Pójdę i zapytam, może to się da załatwić - walczy z kobiecą siłą Lola wywracając wielkimi niebieskimi oczami w stronę sufitu.

- Gdzie?

- No jak to gdzie, na rynku... A Ty się czemu nie chcesz ożenić, przecież możesz zabrać żonę na poddasze - próbuje z rozsądkiem pomóc bratu w podjęciu poważnych życiowych decyzji.

- Nie, nie. To wykluczone. Ja mam tylko jedną cierpliwość i szkoda mi jej - kończy rozmowę Charli i ucieka na górę. Za nim, kręcąc tyłeczkiem radośnie podąża najbardziej zakochana w nim istota.

Pogoda pod psem

2011-07-01T14:32:00.005+02:00

Nie lubię tego powiedzenia. Pies wtedy z czymś nieprzyjemnym mi się kojarzy, z czymś czego chciałabym uniknąć, z niechęcią wiszącą w powietrzu. Tymczasem kiedy na nich patrzę to zawsze świeci dla mnie słońce... nawet jeśli za oknem pada trzeci dzień. Kochani wracam, pojawię się tu niebawem, dziękuję za wszystkie e-maile, słowa zachęty, tęsknotę... to miłe. Za mną już wesele przyjaciółki, udane, zmęczeniem uwieńczone... znam już też wyniki matury siostry. Odetchnęłam. Wakacje z dziećmi zaczęłam. Czytamy, gramy, rysujemy, scrapujemy, jeździmy na wycieczki, chodzimy na spacery. Urządzamy uczty dla podniebień, z żalem żegnamy truskawki, witamy czereśnie i lody na patykach. I bose stopy. I noce w namiocie. I stary bujak na tarasie. Cieszę się na to lato, choć dłuższych planów wyjazdowych brak. Może Praga... wymarzona, na kilka dni. Zamiast włoskiej plaży w tym roku. Choć nie ukrywam, że morze gdzieś tam we mnie szumi, tęsknię za spacerami nim jeszcze życiem tętnić kurort zaczynał. Ale Praga ma w sobie magię, której już nie mogę się oprzeć...

Odeszłam od tematu psiaków, a dziś obchodzimy ich święto. Choć moja miłość do nich jest niezmienna, bez względu na dzień, to jednak dziś z przyjemnością poświęcam im więcej czasu... jeśli oczywiście się wyśpią, bo to ich ulubione zajęcie. W różnych pozycjach, byle jak najbliżej siebie, poduszki, lalki, kolana. Uwielbiam ich.

A ten pochmurny dzień polecam książkę z psiakiem w tle FLUSH - Virginia Woolf. Ja przepadłam w objęciach słownych Philipa Rotha. Zaczęłam serię dziewięciu książek o Nathanie Zuckermanie. Autor przez niemal trzydzieści lat tworzył swą najciekawszą postać - własne alter ego. Korzystając więc z bloga wysuwam do publiczności pytanie czy ktoś ma może dostęp (za rozsądną cenę) do książki "Amerykańska sielanka" i "Ludzka skaza". Bo tych dwóch tylko z całej serii mi brakuje. Miłego dnia, mimo szarości za oknem.

Później

2011-06-17T11:59:00.002+02:00

"Każdy człowiek prędzej czy później wymyśla sobie historię, którą uważa za swoje życie" Max Frisch

Chwilowo mniej mnie tu będzie...

2011-06-13T16:59:00.000+02:00

Nie ma mnie od jakiegoś czasu... zauważyliście zapewne... ale dobrze się mam :) Dni płyną z nurtem rwącej rzeki, noc za wcześnie skrada mi dzień, karuzela się kręci, spadam by znów się podnieść i móc chwilę później wysoko się unieść, mieć wiatr we włosach. Dzieci, praca jedna, druga, nowe pomysły i ślub przyjaciółki. W wolnej chwili rewelacyjna "Malina" Ingeborg Bachmann i "Lapidarium mistrzów" przed snem. Sporo się dzieje i pochwalę się jak już plany będą posunięte na tyle daleko, bym nie mogła się cofnąć. Niepewność mnie trąca, ale staram się jej nie ulegać. Ryzykuję... inaczej mówiąc kroczę w zgodzie z sobą. Chcę robić to co lubię, i równocześnie mieć czas dla rodziny... da się, w życiu nawet karierę można robić z głową. Choć ja tego co robię karierą nie nazywam, to słowo-pułapka, na szczęście nigdy się mnie nie trzymało. Było mi obojętne, i wobec niego i swojej pracy obojętna się stałam. Wolę kreatywność i głębsze przeżywanie życia, codzienności, pojedynczych godzin. Słów, gestów, potknięć i uniesień. Moja wnętrze też. Duszę mam upartą, niesforną, suwerenną. Ciągle szuka swojego zacisza i nie ulega już okazjom. Iluzja ją zmęczyła. Pragnie bym to w końcu pojęła. Łatwe to nie jest, by w zgodzie z nią żyć. Ciągle się jej przyglądam. Ona mnie. Czasem nadal "opuszcza ciało bez słowa pożegnania... trudno zdobyć jej adres nie daje wieści o sobie", ale uśmiechamy się przy kolejnym zejściu... bo jednak bliżej nam już, niż dalej do zrozumienia.

Dusza Pana Cogito

Dawniej

wiemy z historii

wychodziła z ciała

kiedy stawało serce

z ostatnim oddechem

oddalała się cicho

na łąki niebieskie

dusza Pana Cogito

zachowuje się inaczej

za życia opuszcza ciało

bez słowa pożegnania

miesiące lata bawi

na innych kontynentach

poza granicami Pana Cogito

trudno zdobyć jej adres

nie daje wieści o sobie

unika kontaktów

nie pisze listów

nikt nie wie kiedy wróci

może odeszła na zawsze

Pan Cogito usiłuje pokonać

niskie uczucie zazdrości

myśli o duszy dobrze

myśli o duszy z czułością

zapewne musi mieszkać

także w innych ciałach

dusz jest stanowczo za mało

jak na całą ludzkość

Pan Cogito godzi się z losem

nie ma innego wyjścia

stara się nawet mówić

-moja dusza moja-

myśli o duszy tkliwie

myśli o duszy z czułością

więc kiedy się zjawia

nieoczekiwanie

nie wita jej słowami

- dobrze że wróciłaś

patrzy tylko z ukosa

gdy siada przed lustrem

i czesze swoje włosy

splątane i siwe

Zbigniew Herbert

Cały Cieszyn czytał dzieciom...

2011-06-05T01:16:00.005+02:00

Chciałoby się tak podsumować szlachetną akcję wielkiego czytania dzieciom, ale wiadome jest, że takie imprezy skupiają różnych ludzi. Tych od balonów, szturchania i pochłaniania bez opamiętania wszystkiego co za darmo też. Nieważne jak bawili się inni, nam czas upłynął bardzo miło, choć upał momentami doskwierał i sił brakowało. Jednak każdy zakup, od kolorowanki na książkach skończywszy uskrzydlał, zarówno dzieci, jak i mnie, bo radość to wielka kiedy patrzę jak z chęcią sięgają po książki :)

Wszystko rozpoczęło się na granicy, na Moście Przyjaźni, gdzie Maciej Orłoś i Ewa Farna na tarasie Kawiarenki Literackiej NOIVA (to była pierwsza międzynarodowa akcja "All of Europe Reads to Kids") poprowadzili część oficjalną, zwieńczoną głośnym czytaniem "Lokomotywy" J. Tuwima przez Edytę Jungowską. Organizatorzy zadbali o to, by rozdać wszystkim chętnym tekst wiersza i kilka minut po jedenastej cały most dudnił od siły jednocześnie czytanych słów: (...) i koła turkocą, i puka, i stuka to: tak to to, tak to to, tak to to! Chwilę później wszyscy patrzyli w niebo usłane kolorowymi balonami, w barwach Polski, Czech i Unii Europejskiej, które wiatr długo prowadził wzdłuż rzeki Olzy. Później impreza dalej toczyła się już na Rynku, wokół którego kursował pociąg wypełniony głośnym czytaniem. Lolę zafascynowała nie tyle Edyta Jungowska, co otaczające ją Pippi Pończoszanki i skończyło się to zakupem przygód tej najdziwniejszej na świecie dziewczynki, do których zresztą sama chętnie co wieczór od kilku dni wracam... i to na znacznie dłużej niż 20 minut dziennie, codziennie... jak nawołuje do tego kampania "Cała Polska Czyta Dzieciom". Czytajcie dzieciom... ile chcą dziennie, codziennie. I sami też czytajcie, bo jak wiadomo dzieci są jak lustra.

Kawiarenka Literacka NOIVA

Wypuszczenie balonów

"Wielkoludy" :)

Przejście korowodu z NOIVY na Rynek

Pies policyjny Sznupek

Edyta Jungowska, Piksel i Pippi Pończoszanki :)

Ciotka Klotka i Pan Tik - Tak... rewelacyjni jak zwykle :)

Czytajmy dzieciom - nie tylko do 5 czerwca

2011-05-31T12:30:00.005+02:00

If you wish...

2011-05-27T15:06:00.002+02:00

Karuzela

2011-05-27T12:29:00.006+02:00

Karuzela

Przykryta dachem w swoim cieniu krąży
przez małą chwilę gromada radosna
rumaków kolorowych, wszystkich z kraju,
co długo zwleka, nim upadku dozna.
Inne do wozów zaprzężone są,
lecz wszystkie dość wesołe mają miny,
zły lew czerwony kroczy razem z nimi,
a zaraz potem stąpa biały słoń.

Jest nawet jeleń, zupełnie jak w lesie,
tyle że dźwiga siodło, a na górze
niebieskie dziewczę przytroczone jedzie.

Na lwie zaś biały chłopiec mocno ściska
w szalonym pędzie rozpaloną dłoń,
lew pokazuje język i zębiska.

A zaraz potem stąpa biały słoń.

Na szybkich koniach mkną jedna za drugą
dziewczyny jasne, tym końskim wyskokom
poddane całkiem; gdy już są wysoko,
patrzą gdzieś w górę przez chwilę niedługą –

A zaraz potem stąpa biały słoń.

Tak to się toczy i kręci uparcie,
biegnie i spieszy bez żadnego celu.
Czerwień i zieleń, i szarość w tym biegu,
i mały profil ginie, nim się zacznie. –
Radosny śmiech rozlega się niekiedy,
rozbłyska nagle i od razu gaśnie
w nieustającej tej gonitwie ślepej…

Pierwodruk: „Poezje nowe. Życie Maryi”, Rainer Maria Rilke. Przeł. Andrzej Lam. Warszawa 2010

Wiersz pochodzi ze strony http://rilke.pl/

Apokalipsa

2011-05-24T23:58:00.006+02:00

"Koniec świata zaczyna się nie od wybuchu wulkanów, tylko od pomieszania języków.

Jak ja zacznę mówić do ciebie: to nie jest twoja noga, tylko moja noga, albo: to nie jest kawa, tylko papieros - to to jest nienazywanie, niedawanie rzeczom słowa. W tej chwili w środowiskach intelektualnych, nie wszystkich oczywiście, panuje wdzięczny bełkot. Im głupiej, tym mądrzej; im zawilej, tym wytworniej.

Prowadzi to do absolutnego końca świata"

Zbigniew Herbert

"Lapidarium mistrzów", Biblioteka Gazety Wyborczej, str.45

X Ogólnopolski Tydzień Czytania Dzieciom - 1 czerwca uroczysta inauguracja w Cieszynie

2011-05-20T00:47:00.000+02:00

"W dniach 29 maja - 5 czerwca 2011 r. z przyjemnością zapraszamy wszystkich entuzjastów książki i czytania do udziału w Jubileuszowym X Ogólnopolskim Tygodniu Czytania Dzieciom (X OTCD).

Tegoroczna Centralna Inauguracja Tygodnia Czytania - po raz pierwszy międzynarodowa - odbędzie się 1 czerwca w Cieszynie (woj. śląskie). X OTCD rozpocznie obchody Jubileuszu 10-lecia kampanii „Cała Polska czyta dzieciom”, w którą zaangażowanych jest już blisko 6400 Koordynatorów i Liderów oraz 2600 miejscowości w całym kraju.

Centralna Inauguracja X OTCD odbędzie się 1 czerwca w Cieszynie. Będzie to zarazem Inauguracja I Międzynarodowego Tygodnia Czytania Dzieciom, organizowanego wspólnie z siostrzaną czeską Fundacją "Celé Česko čte dětem”. W dniu Inauguracji na moście granicznym łączącym Polskę i Czechy zostanie uroczyście odczytana „Lokomotywa” J. Tuwima a następnie Jaromir Nohavica zaintonuje czeską piosenkę „Kozel”. Na tarasie Czytelni i Kawiarni Literackiej NOIVA w Czeskim Cieszynie Goście Specjalni z Polski, Czech i innych krajów oraz delegacje dzieci podpiszą proklamację programu „Cała Europa czyta dzieciom” - „All of Europe Reads to Kids”, którego celem jest propagowanie głośnego czytania dzieciom w krajach europejskich. Następnie dzieci polskie i czeskie przejdą w bajkowych korowodach na rynki swych miast. Na Rynku Głównym Cieszyna odbędzie się impreza edukacyjna „Cała Polska czyta dzieciom i bawi się bezpiecznie”, organizowana we współpracy z lokalnymi Służbami Mundurowymi. Poprowadzą ją dziennikarka radiowej Trójki Katarzyna Stoparczyk i Maciej Gąsiorek, aktor Teatru Rampa, znany dzieciom jako krasnoludek Piksel. Na uczestników imprezy czeka mnóstwo atrakcji, m.in. występy teatralne, liczne gry i zabawy, miasteczko ruchu drogowego oraz oczywiście – głośne czytanie. Na zakończenie wystąpi zespół „Fasolki” z Ciotką Klotką i Panem Tik -Takiem.

Inauguracji towarzyszyć będzie debata nt. perspektyw kultury, edukacji i czytelnictwa pt. „Jaka kultura?” z udziałem młodzieży gimnazjalnej i licealnej oraz polityków, dziennikarzy, przedstawicieli świata kultury, m.in. Edyty Jungowskiej, jurorki konkursu „Jaka kultura?”. Goście z zagranicy spotkają się w tym czasie przy Okrągłym Stole, aby omówić strategię wprowadzenia w życie programu „Cała Europa czyta dzieciom”. Następnie Edyta Jungowska oraz Maciej Orłoś odwiedzą Zakład Karny w Cieszynie, gdzie odbędzie się spotkanie z dziećmi więźniów. Zaproszeni goście i wolontariusze rozpoczną tam program czytania i zainaugurują powstanie kącika czytelniczego dla dzieci w sali widzeń. Całość zakończy wieczorny koncert galowy Roberta Janowskiego i lokalnych artystów w Teatrze Cieszyńskim.

Także w Teatrze Cieszyńskim, w dniu 31 maja, o g. 19.00, będzie można wysłuchać scenicznej wersji książki Mariusza Szczygła pt. „Gottland“ w wykonaniu znanego czeskiego zespołu LISTOVANI.

W czwartek, 2 czerwca, zapraszamy na konferencję edukacyjną „Mądre wychowanie”, podczas której wykłady wygłoszą: Dorota Zawadzka, psycholog i telewizyjna Superniania, Irena Koźmińska, Prezes Fundacji ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom, Elżbieta Olszewska, Dyrektor Programowy Fundacji oraz Bogdan Kocurek, Dyrektor Książnicy Beskidzkiej.

Organizatorami Centralnej Inauguracji X Ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom oraz I Międzynarodowego Tygodnia Czytania Dzieciom w Cieszynie są: Fundacja „ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom”, Fundacja „Celé Česko čte dětem", Miasto Cieszyn, Biblioteka Miejska w Cieszynie. Partnerem Debaty jest Biblioteka Śląska. Imprezę plenerową „Cała Polska czyta dzieciom i bawi się bezpiecznie” współorganizują cieszyńskie Służby Mundurowe.

Współorganizatorem Jubileuszowego X Ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom jest Narodowe Centrum Kultury.

Patronat nad Jubileuszem 10-lecia kampanii czytania objęli: Anna Komorowska, Pierwsza Dama, Katarzyna Hall, Minister Edukacji Narodowej, Radosław Sikorski, Minister Spraw Zagranicznych, Bogdan Zdrojewski, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. W skład Komitetu Honorowego Jubileuszu wchodzą m.in. prof. Jerzy Buzek, Przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Wanda Chotomska, poetka, Bohdan Butenko, ilustrator i autor, dr Juliusz Braun, Prezes Zarządu Telewizji Polskiej S.A., Jerzy Baczyński, Redaktor Naczelny Polityki i inne osobistości"

( powyższy tekst pochodzi ze strony Cała Polska czyta dzieciom )

Tutaj plan obchodów całego jubileuszu 10 -lecia kampanii "Cała Polska czyta dzieciom"

Ja i moje dzieci mamy w tym roku szczęście... :)

Philip Roth nagrodzony

2011-05-20T00:16:00.002+02:00

Jestem właśnie na etapie fascynacji tym pisarzem i odebrałam dziś przesyłkę z czterema pierwszymi częściami historii o Nathanie Zuckermanie. Jakże więc przyjemnie było przeczytać tutaj Salon Kulturalny, że mój wybór jest właściwy (choć rzadko się sugeruję nagrodami). Man International Booker Prize to prestiżowa nagroda przyznawana co dwa lata żyjącemu pisarzowi tworzącemu po angielsku. Nagroda honoruje całościowy wkład autora w literaturę piękną. Po dwóch przeczytanych książkach Philipa Rotha zgadzam się z tym wyróżnieniem, choć nie wszyscy zapewne są równie zgodni, również ci z kręgu ważnych ludzi świata literackiego. Nawet na samym festiwalu pisarzy w Sydney, gdzie fakt o zwycięstwie został ogłoszony, nie obyło się bez skandalu. Jedna z kobiet wchodzących w składu jury ( Carmen Callil - krytyczka i wydawca) w ramach sprzeciwu przeciw wyborowi Philipa Rotha zrezygnowała z dalszego zasiadania w jury. Kulisy pewnie pozostaną nieznane, co i tak nie ma żadnego znaczenia. Mną Roth zupełnie zawładnął i pociąga mnie ta jego szczerość i sugestywność.

Skalniak w polu, czyli taniec z kopaczką trwa

2011-05-19T22:59:00.003+02:00

Już chyba trzeci tydzień staram się w wolnych chwilach ogarnąć ogród. Wszystko niby nabiera odpowiednich kształtów i efektu zadbania... ale pracy nadal sporo i szczerze mówiąc nie widać końca. Koszę, grabię, sadzę, kopię, przesadzam, przekopuję, przenoszę, podlewam, przycinam... Mam wiecznie trawę na twarzy, ziemię w butach i jasność słońca przed oczami nawet kiedy zasypiam. Tak, jestem zmęczona! Nie będę ukrywać, że jestem cholernie zmęczona i cierpi mój kręgosłup, ale kiedy rano, przed wyjazdem do pracy wychodzę na taras z kubkiem kawy, i tylko zapach kwiatów i ptasi śpiew mnie otacza, to mam znowu siły na cały kolejny dzień :)

( tak wyglądał skalniak przed oskalpowaniem :)

( a tak wygląda z lotu ptaka teraz :)

( jeszcze wymaga dopieszczenia, jak wszystko w moim życiu...)

( na koniec moje ulubione majowe kwiaty... dom pachnie cudnie)

"Everyman" Philip Roth

2011-05-16T00:28:00.003+02:00

Twórczości Philipa Rotha do tej pory nie znałam, ale moje myśli krążyły wokół tego prozaika amerykańskiego od czasu, kiedy na zeszłorocznych Targach Książki w Krakowie zakupiłam jego książkę pt. „Duch wychodzi”. Bezmyślnie zupełnie, nie analizując wcześniej jego twórczości. Chciałam po prostu natychmiast mieć Philipa Rotha na półce, tego samego, który zdaniem wielu krytyków jest pretendentem do Literackiej Nagrody Nobla. Jak się jednak okazało, zakupiłam pechowo dziewiątą część (według autora już ostatnią) z cyklu o Nathanie Zuckermanie. Postanowiłam więc trzymać się chronologii i przeczytać osiem pierwszych czyli: „Cień pisarza”, „Zuckerman wyzwolony”, „Lekcja anatomii”, „Praska orgia”, „Przeciwżycie”, „Amerykańska sielanka” ( w 1997r. za tę właśnie powieść otrzymał Nagrodę Pulitzera), „Wyszłam za komunistę” i „Ludzka skaza”, a „Duch wychodzi” musi przeczekać na swoją kolej. Czy się doczeka? Myślę, że tak i to jeszcze w tym roku, bo po przeczytaniu „Everymana”, kolejnej odrębnej książki tego autora, jestem mu już zupełnie oddana. Philip Roth pisze tak sugestywnie, że dosłownie zostaje w pamięci odgłos ziemi padającej na wieko trumny.

„Everyman” to krótka powieść nawiązująca tytułem do słynnego amerykańskiego moralitetu z piętnastego wieku, której legendarny bohater wyrusza na spotkanie ze śmiercią i zdaje sprawozdanie z życia. Bohatera Rotha, człowieka bez imienia, poznajemy już w zasadzie jako nieboszczyka, dołączając do rodziny skupionej nad jego grobem. Z boku przyglądają się pochówkowi jego dwaj niewzruszeni okolicznościami synowie z pierwszego, dosyć burzliwego małżeństwa, a także córka z drugiego małżeństwa wraz z matką, prywatna pielęgniarka, brat Howard z żoną i kilku emerytów, przyjaciół z ostatnich lat życia bohatera. Od samego początku więc zna się zakończenie... bo czyż tak właśnie w życiu nie jest? Świadomość śmierci odsuwamy na dalszy plan, ale jej ruch jest nieuchronny. Powolny bądź zaskakujący, ale bez możliwości naszego wobec niej uniku. Jesteśmy bez szans, nasza rola w życiu polega na tym, by być na nią przygotowanym. Co jest przecież niemożliwe, bo analizowanie życia pod kątek naszej śmiertelności wpędziło by nas jedynie wcześniej do grobu.

„Everyman” Rotha umiera mając siedemdziesiąt jeden lat. Przez jego życie na ziemi prowadzi nas Narrator, jakby odpowiednik Boga, który na okoliczność przyjęcia go w bramy niebieskie wystawia mu krótką notkę biograficzną. Wspomnienie jakich miliony, i tu najbardziej doskwierał mi fakt, że bohater nie ma imienia. Życie nakłada się na życie, kości na kości, mogiły cmentarne zlewają w jedno rozległe wspomnienie o ludzkiej egzystencji. Zmierzamy wszyscy w tym samym kierunku i nasze przeżywanie życia może jedynie wpłynąć na samopoczucie w wieku, kiedy przychodzi moment podsumowań (…) Mamy tylko ciało, które rodzi się i umiera na wzór innych ciał, które żyły i poumierały przed nami (…).

Everyman Rotha był grafikiem reklamowym w nowojorskiej agencji, przeszedł przez trzy rozwody, dziesięć operacji, prowadził bujne życie erotyczne, po drodze porzucił gdzieś ambicje artystyczne, kilka razy zbłądził, jako ojciec i człowiek. Sam nie ma o sobie dobrego zdania (…) wyrodny ojciec, zawistny brat, niewierny mąż, nieudany syn (...) ciągle schorowany, bojaźliwy, odkładający samotność i śmierć na później, ale świadomie z żalem stwierdzający: Mój Boże – pomyślał sobie – co ze mnie zostało? Czy gdyby przeżył życie inaczej, byłby z niego bardziej zadowolony i analiza końcowa byłaby mniej brutalna? To wątpliwe. Nie da się żyć idealnie, a śmierć ma to do siebie, że zbliżając się rozbudza wszystko to co negatywne, choćby to były pojedyncze incydenty. Zawsze będzie się nam wydawało, że uczyniliśmy zbyt mało, by odejść bez lęku i z godnością. Walka trwa do ostatnich chwil, nawet jeśli wydaje się z pozoru, że jesteśmy już gotowi. Taka nasza ludzka skaza, jesteśmy, by nagle móc bez znaczenia dla świata zniknąć.

(…) Bo najsilniejszym niepokojem życia jest śmierć. Bo śmierć jest taka niesprawiedliwa. Bo kiedy człowiek zasmakował życia, śmierć wydaje się czymś nienaturalnym (…)

Tytuł: Everyman

Tytuł oryginału: Everyman

Autor: Philip Roth

Przełożyła: Jolanta Kozak

Ilość stron: 166

Wydawnictwo: Czytelnik, Warszawa 2008

Trzynaście lat temu, mój kolega zdał maturę, dostał się na wymarzone studia i wraz z przyjaciółmi zorganizował wyprawę na rowerach świętującą oba te wydarzenia. Zjeżdżając z Kubalonki zderzył się czołowo z samochodem i zginął na miejscu. To była moja pierwsza, radosna, dziecięca miłość, w pierwszych klasach podstawówki. Trzymaliśmy się za ręce pod szkolną ławką, śledziliśmy się nawzajem na szarych szkolnych korytarzach. Śpiewaliśmy wspólnie na szkolnej akademii piosenkę o gumie balonowej Donald, on z kołnierzykiem wyjętym poza brązowy sweterek, ja w plisowanej granatowej spódniczce i z długim warkoczem, za który ciągnął mnie często jego o głowę mniejszy kolega. Potem nasze drogi się rozeszły, ale zawsze kiedy mijaliśmy się na ulicy, to z sentymentem w oczach. To jedyny zmarły, który mi się śni. Czasem nawet raz w miesiącu. Kilka dni temu odwiedziłam go na cmentarzu. I wspominałam piosenkę „z Donaldem w kieszeni” i mimo iż wiem, że to wszystko nieuchronne, to godzić się z tym nie potrafię. Po tylu latach na jego pomnik spadły moje łzy.

Zakopałam się...

2011-05-09T21:28:00.002+02:00

Świerki srebrzyste, pomidorki, papryka, sałatka, pietruszka, rzodkiewka, kukurydza, poziomki... pelargonie, bez, caragana pendula, kwiatki, kwiatuszki, trawki, skalniaki. Do kawy "Zapachy miast" Dawida Rosenbauma, soczysta zieleń wokół, drobne przyjemności dnia słonecznego... skóra chłonie promienie, włosy trawę świeżo skoszoną, bose stopy drewno tarasowe.

Nie wiem kiedy tu wrócę...

Nóg, rąk i kręgosłupa nie czuję, ale powstrzymać się nie mogę. Przepadłam w ramionach wiosny :)

"Pozwalają ci nawet sądzić, że już bliski jesteś mądrości, chociaż ty się tylko oddaliłeś od swojego prostego spokoju (...)"

2011-05-03T13:03:00.000+02:00

"Niektórzy mówią o książkach jako o zaczarowanym świecie, o tym, ile zawdzięczają książkom w swoim życiu, wspominają, jak to je czytali po kryjomu nieraz, nie przy świetle, lecz przy księżycu, nie przy stole, lecz gdzieś na drzewie w listowiu, ale ja tam mozoliłem się nad nimi dzień w dzień, świątek, piątek, i niczego dobrego nie zaznałem prócz zwątpień. A przecież długo im ufałem, dopóki jeszcze żywiłem nadzieję, że kiedyś dam radę tej wielkiej bibliotece. Nie przejmowałem się, że drwi ze mnie, pewna swojej niedostępności, dufna, że pognębi każdego, kto się tylko z nią zmierzy, a już mnie na pewno, ale wierzyłem, że przyjdzie kiedyś taki dzień, gdy wezmę do ręki ostatnią książkę i poczuję wielką ulgę, o której marzyłem, nie mściwość zaspokojoną, lecz właśnie ulgę. Skąd mogłem wiedzieć, że książki nie są martwe, lecz jak stworzenia przewrotne, podstępne, nieżyczliwe, bo gdy nie mogą strachem zmóc, wtedy cię kuszą, obiecują więcej, niż mogą, niby otuchy ci dodają, a zwodzą, wciągają cię w tę swoją mądrość niby jasną, przestronną jak pańskie pokoje, lecz kiedy się dobrze rozejrzysz, widzisz, żeś w zwątpienia spętany. Pozwalają ci nawet sądzić, że już bliski jesteś mądrości, chociaż ty się tylko oddaliłeś od swojego prostego spokoju. Szukasz jasności, a tymczasem mądrość ma wiele twarzy. (...)"

Wiesław Myśliwski "Nagi sad", Wydawnictwo Znak, Kraków 2011, str.173

Oddaliłam się od swojego prostego spokoju, i próbuję tę książkę mądrością ująć, ale zbyt mnie onieśmiela mistrzostwo Wiesława Myśliwskiego, bym mogła cokolwiek w tej chwili napisać.

Obijam się :)

2011-04-30T18:04:00.003+02:00

( więcej zdjęć na Virginia Scrapuje )

Kręci się karuzela

2011-04-28T12:20:00.002+02:00

Usiadłam wczoraj z Lolą w parku, na głowę padał nam deszcz płatków magnolii, słońce przyjemnie pieściło niejedną wysuniętą z butów stopę. Dwie dziewczyny siedziały chłopakom na kolanach, w krótkich szortach, z głośnymi bransoletkami na rękach, których dzwonienie odbijało się od poszczególnych ławek porywając ze sobą kolejne dźwięki, składające się na to wiosenne popołudnie. Pachniało zauroczeniem. Słodką miłością. Samotnie siedząca staruszka spoglądała na młodych, i drżały jej kąciki ust... Wcześniej spotkałam się z szefową, na spokojnie, dawno tak otwarcie nie rozmawiałyśmy, chyba nigdy, przez siedem lat współpracy. I siedząc tak na tej ławce, kiedy Lola wyławiała patykiem płatki magnolii z fontanny, pomyślałam o tym, że nie lubię siebie sprzed lat. Po trzydziestce stałam się bardziej płynna, nie jestem już rwącym nurtem emocji, które mnie wyprzedzały i nim zdążyłam je pojąć, taranowały wszystko na co po drodze natrafiły. Teraz mam w sobie spokój, jak widać z wiekiem nie tylko zmarszczki się nabywa. Mówi się, że człowieka nie można zmienić, a ja widzę, jak przeżycia zmieniają ludzi wokół. Mnie samą też.

Bywam tutaj rzadziej, bo dzień mnie oszukuje, miał przecież być dłuższy. Perfidny drań. Dwie firmy na pokładzie rodziny, dwoje dzieci, trzy psy, dwadzieścia pięć zeschniętych choinek, około pięćset czekających na przesadzenie, wieczorne turnieje w badmingtona, rower, hulajnoga, test trzecioklasisty, ślub przyjaciółki, nowe projekty męża (każdego dnia inne), do tego dochodzą moje, plany realne i marzenia... kręci się karuzela, coraz wyżej, dodaję jej atrakcji, jakby sama w sobie mało miała uroku. Czasem jednak zamykam oczy na kilka minut, daję się unieść ponad rzeczywistość, rozluźniam mięśnie, odganiam napięcie, frunę lekko pomiędzy bielą kwitnących wokół drzew owocowych. Kontrola nad wszystkim jest niezdrowa, z czasem zaczyna nawet boleć. Dlatego usiadłam na huśtawce ogrodowej i patrzę w dal, pod las, przemykając wzrokiem po żółtym dywanie mleczy. Pachnie świeżo skoszoną trawą. Cisza. Cisza. Cisza.

Maszyna losująca wyłowiła...

2011-04-26T13:28:00.002+02:00

Kochani, dziękuję Wam za wszystkie świąteczne życzenia i z wielką przyjemnością, odrobinę przygaszoną żalem, że tylko cztery sztuki książek miałam, ogłaszam wyłonionych drogą mieszania Loliną rączką w wiosennym pudełku. Podzieliłam Was na kolory i tym oto sposobem "Paryż nigdy nie ma końca" trafia do Montgomerry; "Bartleby i spółka" do Go i Rado; "Rozbitek@brzeg.pl" do Hordubal, a "Rodzina White'ów" do Asi - Mamy Nadii. Gratuluję!!! :)

Proszę o dane do przesyłki na e-maila - virginia79@poczta.onet.pl

Międzynarodowy Dzień Książki c.d

2011-04-23T16:40:00.003+02:00

Z okazji Dnia Książki mam dla Was niespodziankę i cztery książki do wyboru., do których dołączę czekoladowe zajączki. Nie mam w tej chwili czasu na przybliżenie ich treści, więc przytoczę tylko zapowiedzi z okładek. Dwie z nich, autorstwa Enrique Vila-Matas mam w swojej biblioteczce i polecam szczególnie miłośnikom literatury, zarówno tej już napisanej, jak i mającej powstać. Enrique Vila-Matas to jeden z najoryginalniejszych i najbardziej cenionych pisarzy hiszpańskich, erudyta piszący w sposób niezwykle wciągający.

1) "Paryż nigdy nie ma końca" Enrique Vila-Matas - Autor powraca pamięcią do Paryża lat siedemdziesiątych XX wieku, gdzie pisze swoją pierwszą powieść. Tam obraca się wśród artystycznej bohemy, korzystając z dyskretnej opieki Marguerite Duras, i zachłystuje się wolnością nieznaną w prowincjonalnej i konserwatywnej Hiszpanii końca dyktatury Franco. To zręczne, pełne ironicznego dystansu wobec samego siebie i okraszone dziesiątkami zabawnych anegdot połączenie fikcji literackiej, eseju i wątków autobiograficznych. Vila-Matas, nawiązując do "Ruchomego święta" Ernesta Hemingwaya, kpi z czytelnika, zwodzi i uwodzi erudycją i elokwencją. Po gombrowiczowsku wyśmiewa zadęcie, patos i patriotyczny rytuał emigracyjny, śmieje się z samego siebie i zadaje pytanie o rolę literatury.

2) "Bartleby i Spółka" Enrique Vila-Matas - Autor jest niewątpliwym mistrzem erudycyjnego kolażu literackich odwołań i asocjacji, jego proza zaskakuje bogactwem szczegółów i inteligencją konceptu. Tym razem za punkt wyjścia posłużył mu Melville'owski pan Bartleby, który na każdą prośbę, żeby coś zrobił albo opowiedział, wzbraniał się zawsze tymi samymi słowami: "Wolałbym nie". Bartleby i spółka opowiada właśnie o Niemożności i Nieistnieniu jako znamiennych syndromach współczesnej twórczości: niedoszły prozaik, garbaty kopista, po dwudziestu latach zupełnego milczenia zaczyna pisać pamiętnik, podążając tropem literatury, która nie powstała. Bartleby i Spółka to antyksiążka nieodzowna w bagażu podręcznym każdego miłośnika literatury i erudyty, rzecz, do której wciąż się wraca - na wyrywki, ze smakiem, z dumą wtajemniczonego wspólnika...

3) "Rodzina White'ów" Maggie Gee - Alfred White, dozorca w jednym z londyńskich parków, jest zaprzysięgłym rasistą i despotą. Z powodu wylewu trafia do szpitala. Podczas wymuszonych chorobą spotkań rodziny przy jego łóżku wychodzą na jaw skrzętnie skrywane urazy i wzajemna nienawiść. Dzieci w chorych relacjach z ojcem upatrują źródeł swoich życiowych niepowodzeń. Starszy syn jest nieszczęśliwym pracoholikiem, córka na złość ojcu wiąże się z czarnoskórym mężczyzną, a najmłodszy Dirk to prymitywny i zakompleksiony skinhead. Losy członków tej rodziny splatają się wyłącznie w sposób przypadkowy i dramatyczny. Powieść, wstrząsająca historia White'ów, jest również wiernym obrazem brytyjskiego społeczeństwa i ważnym głosem w dyskusji na temat rasizmu.

4) "Rozbitek@brzeg.pl" Krystyna Januszewska - Autorka w poprzednich książkach pokazała, że warto ją czytać. Tym razem opowiada historię człowieka od A do Zet. Opowiada ją w pierwszej męskiej osobie, chodzi bowiem o malarza, który dokonuje rachunku sumienia, a może porachunków z własnym życiem. Kobieca wrażliwość Januszewskiej, miękkość obrazu świata zderza się z męskim charakterem bohatera obracającego się w kobiecym świecie , doświadczającego babskich klimatów. Postaci kobiet świetnie piórem Krystyna Januszewskiej namalowane tworzą świat według malarza. Wątki splatają się ciekawie, pojawia się dawno nie widziana córka dość przypadkowej żony, wielbicielka Renoira, nawiązuje się bliski kontakt dający radość, ale też i między wierszami smutek straconego podzieleniem się czasu. Bez dydaktyki pojawia się refleksja, co warto, a czego nie warto.

Kto ma ochotę na którąś z w/w książek, proszę o komentarz z zaznaczeniem, która książka wzbudziła jego zainteresowanie, do poniedziałku do godz. 24.00. Wśród chętnych z przyjemnością rozlosuję książkowe prezenty :)

Niech nadchodzące Święta przyniosą Wam radość i wewnętrzny spokój,
pozwolą na chwile wypoczynku i refleksji, na które brakuje nam czasu;

niech promienie słoneczne wypełnią Wasze dusze wiosennym blaskiem,
który sprawi, że wiara, nadzieja i miłość,
narodzą się ponownie w Waszych sercach,
po zimowym stanie spoczynku.

Wesołego Alleluja!!! :)